ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ

Ολόγιομο φεγγάρι μου, ριγείς;

Στης λίμνης το καθρέφτισμα

η μορφή σου τρέμει.

Μήπως τα λόγια μου σε πίκραναν;

Συγχώρα με,

μα μόνο εσένα είχα

για ν’ αποθέσω της ψυχής μου το βάρος.

Τα χέρια μου το σώμα μου κυκλώνουν,

όπως θα ήθελα εσύ να μ’ αγκαλιάσεις,

φεγγάρι μου γλυκό.

Τρυφερά, παρηγορητικά, με στοργή.

Όπως θα ήθελα να μ’ αγκαλιάσει εκείνος.

Όμως, εκείνος δεν άντεξε το βάρος της αγάπης μου.

Δεν άντεξε το βάθος της, ούτε τη δύναμή της.

Έφυγε και άφησε πίσω μια καρδιά

–την καρδιά μου–

να τρεμοπαίζει,

όπως εσύ και τα ρυτιδιασμένα σου νερά.

Ένα αεράκι γλιστράει στις τούφες των μαλλιών μου,

στη λακκουβίτσα του λαιμού μου κρύβεται για λίγο

και, ύστερα, φωλιάζει μες στα χέρια

που ’ναι σμιχτά πάνω στο στήθος μου.

Εκεί που χτυπάει αδιάκοπα η πονεμένη μου καρδιά.

Εκεί που κρατώ φυλαγμένα τα ραγισμένα της κομμάτια.

Συγχώρα με, φεγγάρι μου,

μα μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις

πώς είναι να παλεύεις τα σκοτάδια,

που καταφέρνουν –ενίοτε– στη σκιά να σε κρατούν·

μα και πώς είναι το φως να επαναφέρεις

–με επιμονή και θάρρος–

στου εαυτού σου την ολότητα.

Βάσια Δελημήτσου 🌹