Όταν ξυπνά το χθες 🌹

Δεν κάνουν θόρυβο, καθώς ξυπνούν,

οι αναμνήσεις.

Αθόρυβα εισβάλλουν στη ζωή μας.

Άλλοτε

χαμόγελα χαράσσουν

σε χείλη ανθρώπων που αναπολούν το χθες·

που το κρατούν σαν φυλαχτό μες στην καρδιά τους.

Μοναδικές στιγμές,

πρόσωπα αγαπημένα,

που φτερουγίσματα στο στήθος προκαλούν.

Άλλοτε

είναι ρωγμές

που στην ψυχή βαθαίνουν.

Τα πόδια τρέμουν,

καθώς ξαναβαδίζεις

στα δύσβατα μονοπάτια τους.

Η ανάσα επιταχύνεται

και τα βλέφαρα κλείνουν σφιχτά,

για να πάψουν τη ροή της θύμησης

και του συμβάντος τη σφοδρότητα,

που -όσα χρόνια κι αν περάσουν-

παραμένει εκεί,

ολοζώντανο,

να πονά…

Τα μάτια βουρκώνουν,

μα δεν ευθύνονται οι εικόνες μόνο…

Είναι οι λέξεις εκείνες που

-κάθε φορά-

στα χείλη κρέμονται…

«Θεέ μου, από τι επέζησα…»

Ένας λυγμός υψώνεται,

βράχος στο στήθος γίνεται,

χαλίκι στον λαιμό…

Μην επιτρέπεις

να σε λυγίζουν οι αναμνήσεις.

Επέζησες! Μην το ξεχνάς!

Αυτές οι αναμνήσεις,

που τόσο σε πληγώνουν,

η δύναμή σου είναι,

όχι η αδυναμία σου.

Είναι το θάρρος που βρήκες να παλέψεις,

να πάρεις πίσω όσα σου στέρησαν.

Είσαι εσύ αυτές οι θύμησες.

Εσύ, που έμεινες όρθιος

και απαίτησες μια ευκαιρία ακόμα.

Όχι,

δεν κάνουν θόρυβο οι αναμνήσεις.

Τη συντριβή φέρνουν, ενίοτε,

μα και τη λύτρωση.

Και, τότε,

τραγούδι γίνονται.

Βάσια Δελημήτσου 🌹