Όαση της ερήμου μου

Αυγή.

Ξυπνάω και βλέπω από το κάδρο του παράθυρου την ανθοστόλιστη φύση..

Μεσα σε αυτή σαν ζούνε οι ψυχούλες γοητείας και μαγείας.

Μια πυκνή αύρα ευωδιών χαϊδεύει της αισθήσεις,τις μεθάει, ένας πολύχρωμος ίλιγγος,μια πανδαισία χρωμάτων που σε ζαλίζει..

Και ο αέρας έχει βαφεί με το άσπρο του γιασεμιού,το μπλε της ορτανσίας ,το ροζ της φούξιας το μοβ του νυχτολούλουδου,το κίτρινο της καλέντουλας και το κατακόκκινο του ιβίσκου .

Καθε πρωι και η σκέψη μου βάφεται με χρώμα ζωής και ελπιδας.

Στα μάτια σου ο ανθώνας τής ανθισμένης ψυχής σου.

Εκεί μένω σαν σε κοιτώ κατάματα.

Ανθή που χαριεντίζονται με τον αγέρα, χαϊδεύονται με τις μέλισσες,που γελούν, νιώθουν θλίψη μα που ποτέ δεν κλαίνε..

Μέσα μου λέω πως σε αυτό το κόσμο δεν υπάρχουν ήρωες εκτός από τα παιδάκια και τα άνθη.

Ζω σ' αυτό το αμφιθέατρο χρωμάτων ευωδιών και χάρης ...

Σου στέλνω συχνά άνθη να με θυμάσαι..

Μια μέρα με ρώτησες για την απόσταση του ήλιου από τη γη.

Σου είπα,ρώτα ένα πέταλο

λουλουδιού να σου απαντήσει..

Δεν τα ξεχωρίζω..Είναι ο παράδεισος μου.Έχουν γίνει η όαση της ψυχής μου Εκεί αναπνέω..

Μέσα τους βρίσκω στιγμές που η ομορφιά παντρεύεται με την αιωνιότητα.

Λευτέρης Σιώμος 🌹