Ορφάνια 🪽

Πώς να κλέψω το μωβ
που ντύνει τα μελισσένια χείλη σου;
Την ώχρα από τα μήλα σου.
Πώς να φορέσω πνοή στο στέρνο σου
κι αίμα στην καρδιά σου;
Στα καθαρά τα τζάμια,
ξαπλώνει η δροσιά
δίχως της αφής παιγνίδι.
Ολιγοψύχησαν τα χνώτα μου -
δεν τολμούν.
Πώς, παιδί μου, πώς
ξανά να σε γεννήσω,
τώρα που έφυγαν οι έγνοιες
κι είναι ακόμα αλώβητο το τεφτέρι μου•
προσμένει τα παιδιά σου.
Πώς, μάνα;
Να με φασκιώσω προσπαθώ.
Τη μήτρα σου προκαλώ να μ' αγκαλιάσει,
κι αυτή,
μες του κρύου τα παράσιτα,
ούτε θυμάται — ούτε οδυνάται.
Πώς, Πατέρα,
να γίνω ο άντρας που σμίλευες;
Ήρθα για λίγο και θα φύγω•
Στην αφόρητη αίσθηση της αιωνιότητας,
όπου τίποτα πια δεν έχει γεύση...
Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽





Comments