top of page

Ορφάνια 🪽


Πώς να κλέψω το μωβ

που ντύνει τα μελισσένια χείλη σου;

Την ώχρα από τα μήλα σου.

Πώς να φορέσω πνοή στο στέρνο σου

κι αίμα στην καρδιά σου;



​Στα καθαρά τα τζάμια,

ξαπλώνει η δροσιά

δίχως της αφής παιγνίδι.

Ολιγοψύχησαν τα χνώτα μου -

δεν τολμούν.



​Πώς, παιδί μου, πώς

ξανά να σε γεννήσω,

τώρα που έφυγαν οι έγνοιες

κι είναι ακόμα αλώβητο το τεφτέρι μου•

προσμένει τα παιδιά σου.



​Πώς, μάνα;

Να με φασκιώσω προσπαθώ.

Τη μήτρα σου προκαλώ να μ' αγκαλιάσει,

κι αυτή,

μες του κρύου τα παράσιτα,

ούτε θυμάται — ούτε οδυνάται.


​Πώς, Πατέρα,

να γίνω ο άντρας που σμίλευες;

Ήρθα για λίγο και θα φύγω•

Στην αφόρητη αίσθηση της αιωνιότητας,

όπου τίποτα πια δεν έχει γεύση...



Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽

Comments


bottom of page