Πες μου ένα ακόμη "μπράβο"

Από μικρό με μάθαιναν να γράφω σωστά το όνομά μου.

Να κάνω με όλους παρέα, με το ζόρι να ταιριάξουν οι σκέψεις μας...

Ποτέ να μην συμπαθήσω τις γωνίες γιατί θα με δείχνουν με το δάχτυλο, αυτοί που δεν τις γνώρισαν ποτέ τους.

Χρόνο με τον χρόνο έπρεπε να γίνομαι καλύτερος, όχι απ' τον εαυτό μου, αλλά από όλους αυτούς που μοιράζουν τα «μπράβο» τους.

Το εγώ μου να έρχεται πάντα σε συνάρτηση με το δικό τους, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ μου...

Να μιλάω μόνο για αυτά που πρέπει να ακουστούν, και όσα δεν πρέπει, να πνίγονται στο πηγάδι των ευχών μου.

Όσο για την αγάπη... πάντα να παρασύρεται μέσα στα ποιήματα που δεν ζήσαμε ποτέ μας.

Μέσα σε αυτή την αμφιβολία γεννιέται ο χαμένος.

Αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο σωστό και στο δίκιο μιας γνώσης που απλώς του πέρασαν.

Γιατί έτσι τον έμαθαν: να αγαπά αυτό που γυαλίζει περισσότερο σε χέρια ξένα.

Κι ύστερα, εκεί που σκάει το κύμα, να μισεί.

Και στο τέλος, να αναζητά απεγνωσμένα πάνω στα φύκια της ζωής του,

ένα ακόμη «μπράβο» να πιαστεί.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🪽