Χίλια μπαλόνια 🎈

Να με θυμάσαι

όταν λυπάσαι...

σαν ένα τραίνο

που περνάει απ' τον σταθμό

μέσα στην μπόρα

στη κατηφόρα

κι όλα τα αστέρια

να χορεύουν στο κενό.

Να με θυμάσαι

όταν κοιμάσαι...

ένα φωτάκι που ανάβει

σιωπηλό.

Και εγώ φωτιά και αλμύρα

της μοναξιάς πλημμύρα

στου άγριου χρόνου μου

τον πιο τρελό χορό.

Είναι οι μέρες ίδιες σαν καρφιά

πάνω στο δέρμα στο βλέμμα μας θηλιά

και στο τραγούδι που λέγαμε παλιά

πώς θα πετάξουμε θα βγάλουμε φτερά.

Χίλια μπαλόνια άδεια

σαν όστρακα τα βράδια

που δεν χορτάσανε σταγόνα από νερό

σε αυτόν τον άδειο τον άδειο ωκεανό.

Χίλια μπαλόνια άδεια

τις Κυριακές τα βράδια...

Λόγια και ζωγραφιά μου : Κώστας Κούκας