Φύλλο στην βροχή

Φυσάει άγρια ο βοριάς μαδήσανε τα δέντρα.

Φθινόπωρο και συννεφιά σκιάζουνε τ'αστέρια.

φύλλο ακόμα που ριγεί στέκεται στον αέρα.

Έχει βαθιά στην σάρκα του θάλασσα και προπέλα

Μία σταγόνα της βροχής πέφτει στο πρόσωπό μου

Αχ πόσα θέλω να της πω δεν έχω τον Θεό μου.

Είμαι στην θάλασσα βαθιά μιλάω με το κύμα

σκαρώνω στίχους δαντικούς

δεν το κουνάω βήμα.

Πως να αφήσω τόσο φως να πέσει στο χαντάκι

Είναι ασήκωτο βαρύ της μοίρας το σκοτάδι

Φύλλο που μέσα του φορά άρωμ' απ' τον καρπό του

γίνεται ρίζα και κρατεί ψηλά τον εαυτό του.

Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹