Λένε όσοι δεν ξέρουμε πως είσαι ένας αλήτης ένα ρεμάλι της ζωής ένας δειλός ξενύχτης Μα γω κρατώ τα χάδια σου τα καθαρά σου μάτια τον ουρανό που κουβαλάς στης μοίρας τα κατάρτια Ξέρω πως μέσα σου φυλάς δαίμονες και σκοτάδια γω θα μιλώ με τα δεσμά μέχρι να γίνουν βάγια Κι αφού δεν γίνετ' ουρανέ ν' ανάψουνε τα άστρα με την καρδιά θα σε κοιτώ να φέξουνε τα κάστρα Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Φυσάει άγρια ο βοριάς μαδήσανε τα δέντρα. Φθινόπωρο και συννεφιά σκιάζουνε τ'αστέρια. φύλλο ακόμα που ριγεί στέκεται στον αέρα. Έχει...