"Το στόμα του καθρέφτη"

Ερειπωμένος ο διάδρομος καταϊδρωμένος,

από την κάφτρα του κεριού που τρεμούλιαζε,

πλαγιασμένο δίπλα στο μαύρο πλαίσιο του καθρέφτη,

στην παλαιά σερβάντα

Το γυαλί του γόγγυξε γοερά

Κανείς δεν άκουσε το κροτάλισμά του

Κάθε τέτοια ώρα σκοτεινή, εξαίσια αλυχτάει

Ο καθρέφτης καταπίνει όλα όσα είδε στο φως

Αυτήν την ώρα είναι πάντα κατηφής

Φορτωμένος όντα, σιωπές κι αγγίγματα

Μια υπερπλήρωση στο κουρασμένο του μάτι

Και μετά πιστεύουμε ότι οι καθρέφτες μόνο βλέπουν

Απατώμεθα οικτρά

Οι καθρέφτες έχουν στόμα και τρώνε

Στάζουν τα μαύρα σάλια τους τα γεμάτα σκοτάδια

Εκπνέουν σκονισμένες, ακάνθινες ώρες

Ξεχειλίζουν προδοτικά ονόματα, ασύμμετρα πρόσωπα

Ύστερα ρεύονται ενδόμυχες απουσίες

Φτύνουν πνιγμένες μάσκες

Ρουφούν ακέριες σκιές

Κι αν αναρωτηθείς για τα χείλη τους;

Ω! Δεν έχουν

Ούτε γλώσσα, ούτε δόντια, ούτε φάρυγγα

Όλα καταπίνονται εντελώς αμάσητα

Λες και μια αδιάφορη ρωγμή απορροφά τα πάντα

Το κερί της σερβάντας έσβησε

Το μύρο του κατόπτρου ρουφήχτηκε εν σκότει

Αδηφάγος ο καθρέφτης του διαδρόμου πέφτει για ύπνο

Ήδη σε χωνεύει ξεδιάντροπα και δεν το ξέρεις

Άντε, πέσε και εσύ να κοιμηθείς

Μην τολμήσεις να ονειρευτείς όνειρα γλυκά

Μόνο καθρέφτες στα όνειρά σου, αντανακλάσεις

Ονειρέψου, ότι δεν χρειάζεται να σε δει κάτι με τα μάτια του,

για να σε φάει

Ποιος είπε άλλωστε πως γεμίζει το στομάχι με φως;

Κι αν δεν μπορείς να κοιμηθείς

Τότε είσαι η μπουκιά που αρνείται πεισματικά να κατέβει

Από την ανέκδοτη Ποιητική Συλλογή μου “ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΤΡΩΝΕ…”

Άννα Κλαρίτη ❤️