Μια μαύρη ασώματη σκιά, σαν από κόλαση βγαλμένη είναι η αχαριστία. Τολμά αναίσχυντα και δανείζεται φως. Κι ύστερα το αρνείται. Ύπουλα πίνει νερό από καλοπροαίρετα χέρια. Το κλέβει. Κι ύστερα θυμάται μόνο τη δίψα της. Οι επιθυμίες της αγγίζουν την αδυσώπητη υπερβολή και πνίγουν στη λάσπη τους κάθε άδολη ευεργεσία. Μα τα καλοπροαίρετα χέρια επιμένουν να χαρίζουν, όπως η θάλασσα επιστρέφει τα κύματα στους βράχους που την πληγώνουν. Αληθινά, καθάρια, ηλιοφώτιστα σοφά, δεν απαι