"Φορώντας την αγάπη σου"

Γεννήθηκα

φορώντας την αγάπη σου,

όλη η ζωή μου

πόθος άπιαστος,

στο σεπτό κορμί σου

ύφανση

Στο άπειρο

θωρώ τον ίσκιο σου,

κι αισθάνομαι

πως ξεπερνώ την ύλη μου

Κάθε που νυχτώνει,

οι αγάπες γίνονται άστρα

Σε ζητώ,

είσαι για μένα

ό,τι έχω ανάγκη

Σ’ έβλεπα πάλι

στον ύπνο μου,

περπατούσες

στα κύματα

Δεν γύρισες

να με δεις στα μάτια,

δεν στάθηκες

να σου πω δυο λόγια

Να ’ξερες πόσο σ’ αγαπώ,

αγάπη μου, στολίδι,

μαζί σου κάθε όνειρο

γίνεται ένα ταξίδι

Τα κύματα

ψιθυρίζουν τ’ όνομά σου,

η θάλασσα χαϊδεύει

την καυτή άμμο

Οι κελαηδισμοί των κυμάτων,

συγχορδίες που σπάνε,

κι εσύ

δεν φάνηκες

Τ’ όνειρο

μου φυλάει λίγη ζεστασιά

Φόρεσα τη σκιά μου,

που θα με ακολουθεί πάντα

Στίχοι που κυλούν

στα κύματα,

κύματα που έρχονται

και πάνε,

κύματα

που αναβοσβήνουν

Είμαι στην αμμουδιά,

με χτυπάει η αρμύρα

Ποτέ δεν φεύγεις

απ’ την καρδιά

και το μυαλό μου

Στου φεγγαριού το φως

αναζητώ το χέρι,

κι η σκέψη σου με συντροφεύει

σαν φωτεινό αστέρι

Κάθε ποιητής

μια μούσα μόνο έχει,

αυτήν υμνεί

όπου κι αν βρίσκεται

Κι εκεί που νόμιζα

πως χάθηκες στο κύμα,

μια νύχτα

η σιωπή σου

έγινε άγγιγμα

Εμείς υφάναμε

κλίμα ονείρου,

έναν παράδεισο φωτός

που μας ταξιδεύει στ’ άπειρο

Πετάμε τώρα,

χέρι με χέρι δεμένοι,

σαν δυο ψυχές

που νίκησαν

τη μοναξιά των ουρανών

Αιώνες σε γύρευα

σε κάθε αστέρι,

σε κάθε σιωπή,

σε κάθε ανεκπλήρωτη προσευχή

Και τώρα που σε βρήκα,

ανασαίνει η ύπαρξή μου φως,

γιατί χωρίς εσένα

ο κόσμος μου

δεν θα υπήρχε

Η μούσα μου, η αγάπη μου,

του κόσμου μου η αυγή,

με ένα δικό σου άγγιγμα

ανθίζει η ψυχή

Μαζί σου είμαι πάντα,

δεν μπορώ διαφορετικά

Με ένα άγγιγμα

ξεκινά η έλξη,

η αγάπη,

της ζωής το νόημα

Το δικό μου χέρι

ενώνεται με το δικό σου

κάτω από

το φως του φεγγαριού

Σ’ ευχαριστώ

που υπάρχεις

Είσαι η ανάσα μου,

η λαχτάρα μου,

αγάπη μου πολύτιμη,

αστέρι αγαπημένο,

αγάπη και φως

της ζωής μου

Να ’ξερες

πόσο σε αγαπώ,

να ’ξερες

πως τα δικά σου

«σ’ αγαπώ»

είναι τα μόνα

που αποζητώ

Η αγάπη μας

αντέχει τις δυσκολίες

Ξαναβρέθηκαν

οι ψυχές μας,

κι η απόσταση

δεν είναι πια εμπόδιο

Με την αγάπη για οδηγό

μαζί θα προχωράμε,

κι όσα όνειρα υφάναμε

μαζί θα τα κρατάμε

Όπου εσύ

κι εγώ,

η αγάπη γιατρεύει

κάθε πληγή

Κι αν σβήσουν όλα τ’ άστρα,

κι αν σκοτεινιάσει ο ουρανός,

θα ζω

φορώντας την αγάπη σου,

γιατί αυτή

είναι το φως

που δεν πεθαίνει

© Αντώνης Περδικάρης