Ανοιχτά τα μονοπάτια των αφρών σου θάλασσα εσύ, ανασαίνεις και παραμιλάς Πλένεις καράβια με τα αλάτια σου, αφήνοντας το σημάδι σου στα κατάρτια τους Αποκοιμιέσαι ήρεμη τα ήσυχα βράδια σου Γαλήνη βρίσκεις στα μουλιασμένα όνειρά σου Μια γαλήνη που αναστενάζει και χάνεται, όπως το φως που λιώνει στα βάθη σου Άλλοτε ξεσηκώνεσαι και βαράς αλύπητα, με την ασπράδα σου, λυσσασμένη, ζωές και όνειρα, καταπίνοντάς τα, με την ορμή σου Σφίγγεις ψυχές, στροβιλίζοντας το αίμα τους Γυμνοί βρ