Τόσο κοντά;

Τόσο κοντά

Με διαφορά κάποια βήματα.

Παιδικά ή ενήλικα, δεν ξέρω.

Αρκεί που είναι βήματα.

Να χορεύεις λες και δεν χόρεψες ποτέ,

να πνίγομαι λες και δεν πνίγηκα ποτές.

Τι σου είναι η απόσταση;

Αποσύνθεση του χρόνου,

αναδόμηση του πόνου,

ανακύκλωση του πόθου

κι αναδιάρθρωση του φόνου.

Ναι, όλα ετούτα.

Φθινόπωρο κι απόψε...

Τόσο κοντά.

Μυρίζουν οι γειτονιές πρωτόκαυτες ψυχές.

Ο θάνατος, κουρασμένος, κλείνει τα μάτια

κι έτσι ξαναέρχομαι

με τριαντάφυλλα και ρόδια,

γαβγίζοντας γοερά,

ακολουθώντας την αμυχή σου.

Είδες τώρα;

Τόσο κοντά.

Με απείλησες με τόση αδιαφορία.

Χόρεψες λες και δεν με γλέντησες ποτέ.

Πνίγομαι λες και δεν σου το επέτρεψα ποτέ.

Κι όμως,

όλα έγιναν...

Όλα πρώτα, σαν ξανά...

Βασίλης Πασιπουλαρίδης