Θυμάμαι ακόμη εκείνο το απόγευμα στο παιδικό θέατρο. Τα αγόρια μου ήταν μικρά τότε, στην ηλικία που τα μάτια ανοίγουν διάπλατα μπροστά στη γνώση και η ψυχή πιστεύει πως το καλό πάντα νικά στο τέλος. Δεν θυμάμαι πια όλους τους ήρωες της παράστασης. Ο χρόνος σβήνει ονόματα και λεπτομέρειες. Θυμάμαι όμως ολοζώντανα κάποια πλάσματα με το όνομα «Γλιτσίνια». Τα Γλιτσίνια ζούσαν βυθισμένα στη σαπίλα τους. Δεν είχαν άλλον σκοπό από το να μηχανεύονται το κακό. Δεν δημιουργούσαν, δεν ο

Με συνοπτικές διαδικασίες και αφόρητο άλγος, στο ικρίωμα της άνοιξης η μια μετά την άλλη απαγχονίστηκαν οι λέξεις οι ανείπωτες –το άλας της ζωής– και καταδεικνύοντας τοιουτοτρόπως τη θνητότητά τους, ξεψύχησαν αργά στα κλειδωμένα χείλη. Αδίστακτοι δήμιοι οι αναβολές τις εκτέλεσαν γράμμα γράμμα ως την τελευταία, πνιγηρή συλλαβή. Τα λευκά φτερά τους απλώθηκαν, έτριξαν στον αέρα γυρεύοντας το δρόμο του ουρανού να πάρουν, εγκαταλείποντας τα παράπονα του γήινου ρεαλισμού. Τα αδηφάγ