Μη λες στ' όνειρο αντίο ...

Ανοίγω τις μνήμες μου να μπεις στ 'όνειρο μου

Να ξαναπλάσω την δική σου εικόνα

Μ' αρκεί θυμάμαι σαν σ'ειχα στο πλευρό μου

Ήσουν καλλονός και νέος αιώνια.

Ουσίες της μνήμης λιώναν το σκοτάδι

Στο άγγιγμα σου εξεράγεται ρίγος

Σαν εκείνο των μάγων τ'αξεπεραστο χάδι

Τα φτερουγίσματα που χαϊδεύαν το στήθος.

Φαντάζουν τα χείλη σου στάσεις προσευχής.

Μια αχόρταγη αμβροσία εθισμένη

Τ' ασάλευετο στόμα μια ακτή σταθερή

Μία φλόγα που να σβήσει δεν προσμένει.

Ατέλειωτα μάτια βαθιά σαν πηγάδι

Μπουνάτσες και θύελλες και γλάροι στα κύματα

Εκεί πλέουν χαρές, κλάμα,ήλιος φεγγάρι

Και των ονείρων τα νυχτοπερπατήματα.

Είναι η αγκαλιά σου σαν μεταξένια νέφη

που με τυλίγει, με μαζεύει σε κουβάρια

Στον ιστό της πλέκουν πέπλο της μέθης

Ακτίδες του ήλιου μετατρέπει σε χάδια.

Τον ύπνο σου στόλισα με των ονείρων αρχείο

Μνήμες που ζουν με την τροφή "αγαπάω"

Μείνε ,μη λες στ''όνειρό μου αντίο

Με ίριδας ανταύγειες βάφ'το να ζω.

Λευτέρης Σιώμος 🌹