Το κενό της ψυχής

Έσκυψα μέσα μου βαθειά,

στ’ άδυτα της ψυχής μου,

μουδιάσανε τα μέλη μου,

από την ταραχή μου.

Ένα κενό αντίκρυσα,

πνιγμένο στο σκοτάδι,

σκιές γκριζόμαυρες,

ψάχνοντας ένα χάδι.

Πάγωσε όλο το κορμί,

μ’ έπιασε ανατριχίλα,

τα όνειρα ,τα θέλω μου,

πήραν την κατρακύλα.

Ένα κενό με δίχως φώς,

φράκτες επισκιάζουν,

και η ψυχή ζητάει φώς,

τα θέλω οργιάζουν.

Χάος μέσα το κενό,

νήματα μπερδεμένα,

κόμποι που δεν λύνονται,

μένουν εκεί αραγμένα.

Πόλεμος δίχως οπλισμό,

κατάστηθα κτυπιούνται,

λέξεις που δεν ειπώθηκαν.

άρχισαν να μιλιούνται.

Βυθίστηκαν μέσ’ το κενό,

κι άντε να βρούνε άκρη,

κλαίει βουβά και η ψυχή,

τρέχει πικρό το δάκρυ.

Ένα κενό μέσ’ τη ψυχή,

ρωγμές πίσω αφήνει,

τα συναισθήματα βουβά,

τίποτε δεν το κλείνει.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹