ΣΑΣΑ ΚΕΝΑΝΙΔΟΥ

Λήθη - μια ξεχασμένη ανάμνηση Κάποτε στα μάτια σου, έβλεπα πόνο. Πόνο που έκρυβε μυστικά. Πόνος ξεχασμένος στο χρόνο. Θολές αναμνήσεις... Της αιώρας το παραθύρι άνοιξα, για να ξεφύγω απ' τη σκακιέρα του μυαλού σου και παγιδεύτηκα στα νήματα, της μοναξιάς σου. Ένιωσα να κρύβομαι, σαν μικρό παιδί. Στης θημωνιάς τον ίσκιο. Όταν έπαψα να με νιώθω. Όταν σταμάτησαν οι ανάσες μου, να κραδαίνουν το κορμί. Να σβήνουν, να αργοπεθαίνουν, στη σκιά της πικρής μας λήθης. Πάθη φλογερά, ...

Σε προσμένω, αγάπη μου. Λικνισμένη στα όνειρά μας, σαν απατηλό χάδι, μες στης νύχτας το απέραντο, βαθύ της σκοτάδι να ξεπροβάλλεις. Να ανακαλύψεις πάλι απ’ την αρχή, τις πτυχές του κορμιού μου. Να απλώσεις το ουράνιο πέπλο σου επάνω στα ιριδίζοντα χρώματα της αστερόσκονής μου, για να σε ζεστάνω με το άγγιγμα των χειλιών μου. Τόσο κοντά. Σώματα ενωμένα, σαν δυο άστρα λουσμένα από το σεληνόφωτο που μάγεψαν με πάθος τον έναστρο ουρανό τους. Η λάμψη μας μοναδική. Πλημμυρισμένη από άνθη ευτυχίας...

Ένωνα τα χείλη και το σ 'αγαπώ έβγαινε άηχο, δίχως φωνήεντα, δίχως συναίσθημα. Μια καρδιά που ξέμεινε απο ανάσες και φιλιά που έκλεβαν την αγάπη από τα χείλη. Λέξεις που έπαψαν να αγκαλιάζουν το κορμί μου, έμειναν χωρίς ταίρι - πληγώθηκαν. Όχι γιατί σταμάτησαν να αγαπούν αλλά γιατί κουράστηκαν να πονούν. Να γυρεύουν απαντήσεις στους γρίφους των χειλιών σου... Οι λέξεις, χόρευαν ανάμεσά μας σαν ταξιδιάρικα πουλιά, μακρινά, μα συνάμα ξυπνούσαν πάντα ανθισμένες στα γλυκά μας πρωινά. Δονήσεις...