Το ελάφι και ο Ανήλεος κυνηγός.

Σαν το ελάφι η ψυχή ανάλαφρη βαδίζει.

Στο άγριο δάσος της ζωής, κυνηγημένη απ' τη δική σου την οργή.

Άγνοια κινδύνου εσύ το λες...

Μα η αθωότητα στα μάτια καθρεφτίζει.

Όσα βέλη κι αν ρίξεις, την αρετή μου δεν θα πλήξεις.

Στου παραδείσου τα δάση η ψυχή μου καλπάζει ελεύθερη πια.

Και εσύ ανήλεε κυνηγέ, μες στα αγκάθια μια ζωή θα καρτερείς.

Πάνω στα χώματα φθαρμένη η ύπαρξή σου.

Μπορεί το τόξο να βαστάς της λογικής,

μα πάντα θύμα θα είσαι εσύ και οι όμοιοί σου.

Στο ατέρμονο κυνήγι του μυαλού, παράδεισο ποτέ δεν θα γνωρίσεις.

Γιατί το πνεύμα της ελεύθερης καρδιάς κανένα βέλος δεν μπορεί να το λυγίσει.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹