Το γήρας 🌹

Μέσα στο σπίτι έρημος

κάθεται ένας γέρος

αργά κυλούν οι ώρες του

χωρίς αρχή και τέλος.

Μες τον καθρέφτη του κοιτά

βλέπει τον εαυτό του

χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά

γραμμές το πρόσωπό του.

Με πίκρα συλλογίζεται

όλα τα περασμένα

γλέντια , αγάπες , έρωτες

στη μνήμη χαραγμένα.

Βασιλικά τα πλούτη του ,

νιάτα, λεφτά παλάτια

το λυγερό του το κορμί,

τ ' αητίσια τα μάτια,

μαλλιά είχε ολομέταξα

μάγουλα σαν το μήλο.

Τα φρύδια του ζωγραφιστά

σαν της ελιάς το φύλλο.

Ακούραστα τα πόδια του,

μπράτσα γεροδεμένα... και

μια καρδιά στα στήθεια του

στ ' αλήθεια σιδερένια.

Όλα τα είχε ....

Δύναμη, Υγεία, Δόξα, κάλλος

δεν ελογάριαζε ποτέ

ότι υπάρχει Χάρος.

Δεν το πιστεύει ακόμα πια

πως πέρασαν τα χρόνια... κι

έφυγαν τα νιάτα του

σαν του Μαρτιού τα χιόνια.

Το κορμί του το ολόισιο

άρχισε να κυρτώνει... κι

η φωνή του η βροντερή

τώρα πια χαμηλώνει...

Τα μάτια του εθάμπωσαν και

τρέμει η καρδιά του,

αδύναμα τα πόδια του

σέρνουν τα βήματά του.

Νιώθει κοντά τον θάνατο

νά ρχεται να ζυγώνει...

Τρέχουν βροχή τα μάτια του

ο φόβος τον παγώνει.

Σε όλο τον κόσμο,

σε όλη τη γη ,

σε όλη την Οικουμένη ,

χαρίζει τα παλάτια του και

τα χρυσά που έχει...

σε όποιον του Χάρου το σπαθί ,

του σπάσει με τα βέλη..

Κανένας δεν ευρέθηκε

αυτό να καταφέρει.

Ο Χάρος την πόρτα σαν χτυπά

αράδα δεν κοιτάζει πια

δεν έχει συναισθήματα...

δεν δίνει προθεσμία

ανθρώπους πλούσιους ή φτωχούς

εξαίρεση καμία .

Όποιος κι αν

είσαι στη ζωή και

ότι και να κάνεις...

να ξέρεις αργά ή γρήγορα

μια μέρα

θα πεθάνεις .

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹