Τι καλοκαίρι κι αυτό!

Ξεμακραίνει το καλοκαίρι

οι μνήμες όμως θα βαραίνουν τις ακτές,

τα καμένα δένδρα και η μαύρη γη

θα πονάει τις ψυχές των ανθρώπων,

οι μνήμες κολλάνε,

μπορεί να μην μιλάνε, αλλά κλείνονται στον εαυτό τους,

και τρώνε την ψυχή,

ξεμακραίνει το καλοκαίρι,

μια καυτή εποχή με την μοίρα γραμμένη να υποφέρει,

Ναι!

υποφέρει και υποφέρουμε,

οι θάλασσες πνίγουν το θυμό μέσα τους γιατί τα όμορφα μεγάλα κομμάτια μπλε στο σώμα τους λείπουν, τα έκλεψαν,

τα παραμέρισαν οι οκτροί.

Ο Όλυμπος δεν κερνάει πια το κρασί των Θεών,

της Μαδαρής το άσπρο μακρύ μαντήλι σκίστηκε, σμίκρυνε και δεν κάνει πια σινιάλο στον Πενταδάκτυλο,

καλοκαίρια ξυπόλητα, με κόκκινα μάτια,

στου σταυρού τον Γολγοθά περπατάνε και πίσω η δυνατή φωνή της ειρήνης βρυχάται !

Η φωτογραφία:

Γιώργου Ηρακλέους -drone

Ποίηση:

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹