Τα χαλάκια της Λαμπρινής...

Μικρές ήταν οι ανηφοριές που φάνταζαν βουνό μες την ματιά μας,

το διαπιστώνεις όταν πια έχεις φτάσει στην κορυφή.

Εδώ αντίκριζες έναν λαό ανυποτάκτων ,

η συμμορία της πάνω γειτονιάς εναντίον της συμμορίας της κάτω γειτονιάς .

Ξύλινα σπαθιά για μάχη

αλλά και γι' απαγχονισμό

των σταγόνων της βροχής

και φυσικά στο τέλος πετροπόλεμος.

Λίγο πιο κει κοντά στον σκουπιδότοπο κάτι παλιοβάρελα είχαν αξιοποιηθεί, χρησίμευαν για τα βαρελότα στην Ανάσταση και δεν τα πειράζει κανείς.

Απέναντι το καρβουνιάρικο απ' όπου άρχιζε το αγαπημένο όλων το στενό.

Κάθε απόγευμα και οι δύο συμμορίες μόλις κάποιος έδινε με μια φωνή το σύνθημα " βγήκε " , ξεχνούσαν την μάχη κι άρχιζαν ένα συνεχές πήγαινε έλα στο στενό να θαυμάσουν την Λαμπρινή που έβγαινε στο μπαλκονάκιν πάνω από το χαγιάτι να τινάξει κάτι μικρά χαλάκια υφαντά.

Τίναζεκαι ξανατίναζε και τινάζονταν και το φόρεμα της,....μα που τα εύρισκε τόσα πολλά χαλάκια.

Οι συμμορίες ξεχνούσαν κάθε έχθρα και περνούσαν τάχα αδιάφορα κάτω από το μπαλκονάκι ...

προσπαθούσαν να δουν τις γάμπες και το μεσοφόρι

της Λαμπρινής που αδιάφορα λυκνιζόταν τινάζοντας τα χαλάκια.

Καμία φορά φύσαγε λίγο και το δρομάκι γέμιζε καρβουνόσκονη ,αυτό όμως δεν είχε καμία σημασία μπροστά στην προσδοκία μιας αποκαλυπτικής εικόνας των ποδιών της Λαμπρινής.

Το σούρουπο πια κατέβαιναν στην μικρή πλατεία και μίλαγαν όλοι μαζί , χωρίς ο ένας να ακούει τον άλλον , για το τι είχε δει ο καθένας ,

χωρίς έχθρες .

Η Λαμπρινή είχε ενώσει τις ομάδες χωρίς να επέμβει ...

που τα εύρισκε τόσα χαλάκια ;

Νικόλας Ζαχαροπούλος 🌹