Ακουμπισμένη στο παραθύρι, αγναντεύω πουπουλένια σύννεφα, ασυνήθιστα πεταμένα στο απέραντο του ουρανού λικνίζονται δοκιμάζοντας τις πόζες τους Δοκιμάζουν πότε τούτη, πότε κείνη, σπάζοντας την πλάκα τους Τελικά καταλήγουν να μοιάζουν με “ανθρώπους” Ναι, βλέπω συννεφιασμένους ανθρώπους να φορούν τα καπέλα τους σε έναν χρόνο που τρίζει Διακρίνω τα χέρια τους, το σώμα τους βαριά τραυματισμένα Να και τα πρόσωπά τους, αγναντεύουν, από ψηλά Βήματα πεταμένα στο “πουθενά” και στο “παν