top of page

Προδοσία 🪽


Τείνω σε μια αδιαίρετη

κι ομοούσια θλίψη.

Κι εσύ, που μέσα μου λιμνάζεις,

με βυθίζεις,

τραβώντας με από τα βλέφαρα.



Ο θρήνος που με πρόδωσε

και δεν τον γεύτηκα,

πέρασε δυο οργιές μακρύτερα.

Σαν φως που δειλίασε•

σαν σκότος που ερωτεύτηκε.



Ό,τι κι αν πεις,

όσα κι αν μου φορέσεις,

μια ακίδα παραπάνω.

Είναι αδιάφορο αν στέκουν στα χέρια

ή στα πέλματα.

Η διαφορά βρίσκεται στην κρούση.



Κι είναι έρωτας βαθύς

το βλέμμα απ' τα καρφιά

σαν βλέπουν τις ακίδες•


Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽

Comments


bottom of page