Σκισμένες φανέλες 🏀

Πέρασε ένας μήνας από τότε που δημιουργήσαμε την Ελληνοπολωνική ομάδα μπάσκετ. Όλα ήταν υπέροχα!

Ήμασταν όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά μαθαίνοντας πολύ γρήγορα τι σημαίνει συνεργασία και όλοι τους ήταν πάντα αγαπημένοι.

Ήταν ένα κρύο βράδυ Δευτέρας και καθώς κοιτούσα από το παράθυρο τα φώτα της πόλης, έβλεπα και το γήπεδο που προπονούσα τα παιδιά, σχεδόν μπορούσα να τα ακούσω…

Ήρθε η επόμενη μέρα, που περίμενα τόσο ανυπόμονα.

Ο χρόνος κυλούσε αργά…

Όταν σχόλασα από την δουλειά, έκανα ένα γρήγορο μπάνιο, έβαλα την φανέλα της ομάδας και ήμουν έτοιμος να πάω στο γήπεδο…

Όταν έφτασα εκεί ήταν, σχεδόν, όλοι εκεί εκτός από δύο..

Τους μέτρησα για να είμαι σίγουρος…

"Που είναι ο Παύλος και ο Adam;

".

ρώτησα και όλα τα παιδιά κοιτούσαν το ένα το άλλο απορημένα...

<< Δεν τους είδαμε καθόλου...>> απάντησε ο Jerzy στα πολωνικά…

Και τότε ξαφνικά, ακούσαμε κλάματα...

Έτρεξα, αμέσως, προς τα εκεί που ακούγονταν και αυτό που είδα με τρόμαξε πολύ! Οι φανέλες του Παύλου και του Adam ήταν σκισμένες!

<< Ω Θεέ μου! Παιδιά!

Ελάτε εδώ γρήγορα...>>

Τα δυο παιδιά συνέχισαν να κλαίνε και ήρθαν κοντά μου…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ζωή Συμεωνίδη 🌹