Σαϊτάν Παζάρ 🪽

Τις μέρες

που τα σύνεφφα αντριεύουν,

δεν θέλω να υπάρχω

μήτε να είμαι.

Αρκεί η πηγαία θλίψη μου•

η πεντάμορφη του φθινοπώρου κόρη,

που με βύζαξε με τόση αφθονία.

Αναπολώ ζωές άλλων

που μπόρεσα να ζήσω

μες στο αχανές της ποίησης.

Αγκαλιά -

με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες,

εμβολίζοντας τα τείχη του έρωτος

στις πεδιάδες της θάλασσας,

όσο κοινότυπα μπορώ.

Γιατί, φορά τη φορά,

πέθαινα στη μάχη ένδοξα

κι άλλοτε, σαν ακόλουθος,

χανόμουν

μέσα στη μήτρα.

Άτυχος ή ανεπιθύμητος•

Σηκώνομαι συχνά,

θέλοντας να σεργιανίσω μιαν αυλή•

εκείνη του ποιητή,

που ξέχασε τον κόσμο και τον βρήκε

με όλη τη χάρη και τη θλίψη

των λέξεων,

κρεμασμένος στα πλακόστρωτα

σκαλοπάτια της αυγής.

Προσμένω το τέλος

κι αφήνω τον κρότο κρυφό,

φυτεύοντας στο νου μου

λέξεις γεμάτες μπαρούτι,

ανθίζοντας εν τέλει το απρόσμενο...

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽