Σαν κλόουν

Από βιτρίνα μαγαζιού σα να 'χες βγει, κούκλα σωστή.

Σε θαύμαζε το πλήθος κι ο έρωτας επίσης που, δειλός κι αμήχανος, κοντά μας με προφύλαξη ακολουθούσε .

Άνοιξες την πόρτα του αμαξιού

και μπήκες κι ένα άρωμα εξωτικό γέμισε τον αέρα,

στα κλεφτά ένα γλυκό μου χάρισες χαμόγελο, κι έναν πονηρό μορφασμό μ'

ερωτικό υπονοούμενο, 

μα ο δειλός ο έρωτας έκανε πως δεν είδε.

Μ' ένα αστείο μου,γλυκά γελώντας γέρνεις κοντά μου και ψιθυρίζεις, πάμε παραλία στο δασάκι εκεί που κάνει πιάτσα κι ο γιος της Αφροδίτης; εδώ δεν θα πλησιάσει για να μην μας εκθέσει.

Μετά στο δάσος τυλιγμένη

με τ' άσπρο σου μπουρνούζι,

(όλα τα 'χες προβλέψει ),

γέλαγες γιατί απ' το κραγιόν που φόραγες σαν κλόουν μ' είχες κάνει.

Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹