Ποίηση Νίκη Φωκά💞

Τι κι αν καθόμουν αντίκρυ στο κύμα,

τι κι αν ολόκληρη ζωή το βλέμμα μου

άπληστα κυνηγούσε τις γραμμές των οριζόντων,

δε ζητούσα ταξίδια μακρινά, ούτε απ'

τα στενά μου σύνορα να φύγω.

Ήθελα οι μέρες μου να χουν το άρωμα των κήπων, οι αχτίδες του ήλιου να φθάνουν

στις γωνιές της ψυχής.

Μέσα στην ήρεμη σιωπή της γής,θαρρείς

όλα ασάλευτα έμεναν, άνθιζαν μόνο

τα συναισθήματα, κι εγώ αμετανόητη

μιαν Άνοιξη γύρευα να φτιάξω.

Αυτές οι απότομες βροχές που

προσπαθούν να σβήσουν τα όνειρα,

οι ξαφνικοί άνεμοι που παρασύρουν

την ελπίδα, δε μ" εμπόδισαν ποτέ,

εγω μιαν Άνοιξη γυρεύω να φτιάξω.

Έτσι αντιστέκομαι στη μοίρα, φυτεύοντας

λουλούδια σ' ασύνορους κήπους,

μεταγγίζοντας το αίμα μου στις πρώτες

παπαρούνες.

Τι κι αν μου 'λεγαν πως απαγορεύεται

η άνοιξη στους καιρούς μας,

δεν άκουσα κανέναν.

Η μόνη σωτηρία μια Άνοιξη

να σκεπάζει της μοίρας τα σημάδια,

να γεννά την ελπίδα και να "χει ο κόσμος

μου φως .κι ενα χαμόγελο.

Νίκη Φωκά 🌹