Πέτρινα χρόνια...

Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνα τα

"Πέτρινα"

χρόνια..

Όσο κι αν το παλεύω δεν μπορώ...

Στοίχειωσαν μέσα μου...

Έγιναν ογκόλιθοι σαν τις Καμάρες...

Σ' εκείνο το στοιχειωμένο γιοφύρι της Άρτας!

Κι όλο δέκα φορές κοιτάζω προς τα πίσω...

Και μία ή καμμία εμπρός....

Πώς ν' αναστηλώσεις μια Ζωή Σαρανταπληγιασμένη και καλό πληρωμένη.

Ακόμα και στην ανάσα της!

Και πώς ν' αναστηλώσεις όνειρα μ' απαντοχές,

Κι Ελπίδες!

Κι όλο λες να βρεις ένα παχύ ίσκιο...

Να ξαποστάσεις...

Κι όλο το αναβάλλεις...

Κι όλο αναζητάς τον ίσκιο της παρηγοριάς,

και της οφθαλμαπάτης...

Κι εκείνο 'κει το "δισάκι" όλο αδειάζει...

Και πάντα όλο κάτι μένει για Μαγιά..

Κι έρχονται σαν σταγόνες Ελπίδας τα λόγια

Από παλιά....

Είσαι Ευλογημένη!

Μην νοιάζεσαι....

"Το Δισάκι" σου δεν θ' αδειάσει ποτέ....

"Πάρε ευχή γονιού και πήγαινε στην κορυφή του βουνού!"

Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 💯