Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι

Καρφιά να μπαίνουν στις λέξεις Σε καιρούς σιωπής κι απόγνωσης, που όλα ξεπουλιούνται στα παζάρια του κόσμου, να μην αφήνεις αδέσποτες τις λέξεις σου. Να πιστεύεις πως τίποτε δε χάθηκε, να τις μαζεύεις, να τις μετράς κι ύστερα να τις καρφώνεις έτσι, που να τις διασώζεις απ' την ήττα. Τα καρφιά τους γίνονται απ' τους ανυπότακτους, απ' τους οδοιπόρους της ψευδαίσθησης που καρφώνουν δυνατά τις αλήθειες τους. Τα χρόνια γλιστρούν στη ματαιότητα, οι άνεμοι απ' τις άκρες του κόσμου φ

Κοιτάς τριγύρω,όλα όπως τα θυμάσαι,μπήκε πάλι καλοκαίρι κι η γέρικη πια σκαμνιά με τις ξερολιθιές ολόγυρα γέμισε καρπούς Μα πού πήγαν...