Οι αγένητες λέξεις

Σαν πουλιά φτερουγίζουν

στο μυαλό μου οι λέξεις

Σαν λευκά περιστέρια

στις θλίψης την χώρα,

πετάνε στο γκρίζο ουρανό

Λαχταρώ εναν κόσμο λευκό

να τους δώσω να ζήσουν,

να γεννηθούν,

τη ζωή να υμνήσουν,

εγκώμια αγάπης να πλέξουν

Μα φοβάμαι

τις εικόνες του κόσμου

που πληγώνουν τις σκέψεις

και τις βάφουνε μαύρες,

εικόνες πολέμου

φωτιάς και θανάτου

Άψυχα κορμιά

αθώων παιδιών μας

Χιλιάδες σταυρούς

να σκεπάζουν την γη

Εικόνες ματιών

γεμάτων αγωνία και πόνο

Σκληρές εικόνες

ενός κόσμου που αλλάζει

Παραδίνεται στο σκοτάδι

και την εξαθλίωση.

Φοβάμαι τις λέξεις

που ζούν στο μυαλό μου,

μαυροντυμένες,

γεμάτες θυμό και γιατί.

Πως να τις λευτερώσω

σε ένα κόσμο που να ζεί

διαλέγει στην πλάνη του...

Ποιός θα τις καταλάβει,

θα τις αγαπήσει, θα τις τιμήσει.

Αν τους δώσω τον λευκό κόσμο

που τόσο λαχταρώ

θα τον γεμίσουν

με σκληρές αλήθειες

Όχι με ύμνους για τη ζωή

ούτε εγκώμια αγάπης.

Ακόμα κι αν η άνοιξη

έχει αρχίσει να χαμογελάει

έξω από τα παράθυρα

των ερειπίων ενός κόσμου

καταβαραθρωμένου.

Αγλαΐα Κεφαλά 🌹