Σαν πουλιά φτερουγίζουν στο μυαλό μου οι λέξεις Σαν λευκά περιστέρια στις θλίψης την χώρα, πετάνε στο γκρίζο ουρανό Λαχταρώ εναν κόσμο λευκό να τους δώσω να ζήσουν, να γεννηθούν, τη ζωή να υμνήσουν, εγκώμια αγάπης να πλέξουν Μα φοβάμαι τις εικόνες του κόσμου που πληγώνουν τις σκέψεις και τις βάφουνε μαύρες, εικόνες πολέμου φωτιάς και θανάτου Άψυχα κορμιά αθώων παιδιών μας Χιλιάδες σταυρούς να σκεπάζουν την γη Εικόνες ματιών γεμάτων αγωνία και πόνο Σκληρές εικόνες ενός κόσμου