Ο χρόνος τρέχει...τι θα θελα...

Θυμάμαι σαν ήμουνα παιδί,

ήθελα να μεγαλώσω,

τακούνια της μάνας μου φορώ,

τάχα για να ψηλώσω.

Περνούν τα χρόνια γρήγορα,

χωρίς να το καταλάβω,

και νάμαι πιά μεγάλωσα,

και τρέχω να προλάβω.

Ωωωωχ πόσο θα ‘θέλα,

τη παιδική ζωή μου,

να παίζω γύρω στη αυλή,

να χαίρεται η ψυχή μου.

Να παίζω με τις κούκλες μου,

και να τις νανουρίζω,

κι όταν αυτές τις βαρεθώ,

άλλο παιχνίδι ν’αρχίζω....

Ο χρόνος ανυπάκουος,

και δεν γυρίζει πίσω,

χίλια δυό του έταξα,

ίσως τον μεταπείσω.

Μπροστά μου στέκεται,

και με τραβά απ’ το χέρι,

κι όλο με παίρνει πιο μπροστά,

κάνει πώς δεν με ξέρει....

Προσθέτει ακατάπαυστα,

και χρόνια μου στοιβάζει,

αδυνατούν τα μέλη μου,

ρυτίδες μ’ αραδιάζει.

Στάσου του λέω μην τραβάς,

πίσω θέλω να γυρίσω,

παιδί ξανά απ’ τη αρχή,

αθώα πιά να ζήσω.

Αχ και να ήταν μπορετό,

τον χρόνο να γυρίσω,

να ξαναγίνω μιά μικρή,

παιχνίδι για ν’ αρχίσω.

Τρέχει ό χρόνος και περνά,

τα νειάτα τα ρημάζει,

μα την ψυχή ανήμπορος,

ποτέ δεν τη δαμάζει.

Τα χρόνια κι αν περνούν,

το σώμα κι αν γερνάει,

μένει νέα η ψυχή,

τον χρόνο ξεγελάει.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹