"Ο πατέρας είχε φύγει πιο νωρίς"

Ήλθε ο πατέρας

άσπρο κοστούμι φορούσε

μ' ένα λουλουδάκι κόκκινο

στη μπουτονιέρα

και ψάθινο καπέλο - Παναμά

- " Κάθησε " του είπα " να φάμε μαζί"

- " Όχι " μου λέει " με περιμένει η μαμά "

 "Μην την αφήσω μόνη της και της κακοφανεί "

Άκουσα αμυδρά το κουδούνισμα του τηλεφώνου.

Πετάχτηκα από το κρεβάτι κι έτρεξα να το σηκώσω...

-Συγνώμη που σε ξυπνώ, άκουσα την αγχωμένη φωνή της Ναταλίας, της τόσο καλοσυνάτης γυναίκας που φρόντιζε τον πατέρα μου, αλλά πρέπει να' ρθεις.

Ο πατέρα σου δεν παίρνει τα φάρμακά του, γιατί νομίζει ότι θέλω να τον δηλητηριάσω, μου είπε κλαίγοντας με λυγμούς...

Ντύθηκα βιαστικά, κάλεσα ένα ταξί και σε μισή ώρα ήμουν εκεί.

Ο πατέρας μου ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, η σκιά του εαυτού του, καμία σχέση με τον ευθυτενή, κομψό και περήφανο άνδρα του ονείρου μου.

Αχ βρε πατέρα πόσο θάθελα να ήσουν όπως σε θυμόμουν πάντα!!!

Δεν άντεχα να βλέπω την κατάρρευση ενός ανθρώπου, τη συντριβή της προσωπικότητός του, την εξαΰλωση της αξιοπρέπειάς του.

Ένας άνδρας που όλη μέρα διάβαζε κι έγραφε, δεν μπορούσε ούτε την υπογραφή του να βάλει πια. Δεν αναγνώριζε κανέναν, παρά μόνον εμένα, ούτε καν τον μονάκριβο εγγονό του !!!

Πόσο με πλήγωνε να είμαι μάρτυρας μιας τέτοιας αποσύνθεσης...

Ήθελα να φύγει αξιοπρεπής, με τον υπέροχο λόγο του και την τόσο βαθιά φιλοσοφημένη γραφή του.

Ήθελα να αποχαιρετήσω τον πατέρα για τον οποίο ήμουν πάντα περήφανη κι όχι ένα κουλουριασμένο στο κρεβάτι

άνοο ον !!!

Τον είχα χάσει μέσα στην καταστροφική αχλή της άνοιας πολύ πριν τον βιολογικό του θάνατο κι αυτό με πλήγωνε πιο πολύ !!!

                          ( Προσωπική μαρτυρία

                                 Αλίκη Πέϊκου  😘