Με Θέα το ηλιοβασίλεμα...

Γοργόφτερα είναι τα πουλιά,

τον δρόμο της ακολουθούνε,

ακούουν την ψυχούλα της,

μόνο που δεν μιλούνε.

Όταν η ψυχή μιλά,

αυτά την συντροφιάζουν,

διώχνουν το κάθε σύννεφο,

κι από τη λύπη βγάζουν.

Η φυλακή της παρελθόν,

σπάει τις αλυσίδες,

τρέχει εκεί που η ψυχή,

γιατρεύει κρυφές ελπίδες.

Της λευτεριάς τα σύνορα,

τρέχει για ν’ αγκαλιάσει,

στη φυλακή που κρύφτηκε,

σχεδόν είχε ξεχάσει.

Με συντροφιά της τα πουλιά,

γλυκά να κελαηδάνε,

στα χρώματα του δειλινού,

κι αυτά φτεροκοπάνε.

Οι αλυσίδες σπάσανε,

οι κρίκοι έχουν κοπεί,

κι ότι αυτή στερήθηκε,

θα ψάξει να το βρεί.

Κι αν στα χέρια της,

κρέμονται αλυσίδες,

μαγευτικό το δειλινό,

διώξαν τις καταιγίδες.

Πατά γερά στα πόδια της,

ποτάμι κάτω τρέχει,

τους κρίκους μέσα τους πετά,

γιατί άλλο δεν αντέχει.

Μέσ’ το ποτάμι η σκιά,

καθώς αντιφεγγίζει,

παίρνει τόση δύναμη,

κι απ’ το μηδέν αρχίζει.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹