Η ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ

Κάθισα να μετρήσω,

τα πέταλα της μαργαρίτας

Να δω ήθελα πόσο με αγαπάς

Ύστερα τους σπόρους μιας παπαρούνας

Να μετρήσω αυτήν καθ΄ αυτήν την λησμονιά

Σε αριθμό τα ήθελα

Λίγο πιο πάνω από την καρδιά

Λίγο πιο κάτω από το μυαλό

Ένας αριθμός θα ήταν, εξάλλου

Απ΄ την άλλη και τί να τον κάνεις;

Και τα ζάρια έχουν αριθμούς,

αλλά εγώ πάντα έμενα στον άσο

Πάντα ένας άσος στο τραπέζι

Κι εγώ σκυμμένη κάτω απ’ αυτό,

να μαζεύω συνεχώς τα ζάρια άλλων

Και πάλι άσος

Και πάλι ζάρια

Και πάλι μια μαργαρίτα ολομόναχη,

να μετρά διακαώς τον άμοιρο εαυτόν της

Και πάλι μια παπαρούνα να αδειάζει το όπιό της

Εγώ να μετρώ εκκωφαντικές σιωπές

Η μαργαρίτα δεν αντέχει άλλο ένα πέταλο να χάσει

Κι η παπαρούνα δυστυχώς “άδειασε”

Εγώ, επιτέλους σηκώθηκα!

Άννα Κλαρίτη ❤️