top of page

Νύχτα του καημού 🪽


Έσκασε η νύχτα…


Το φεγγάρι κονταρίζει τη θάλασσα με το


ασημένιο του φως.


Κι αυτή αναστενάρισσα, ολόγυμνη,


γυαλιστερή και φιλήδονη, γαλαζοαίματη,


γλυκοζώνει το φεγγαροστάλαχτο ακρογιάλι.


Πάνωθέ της οι γλάροι, αρμυροφτέρουγοι


κρώζουν τους πόθους του έρωτα.


Κουβαλούν τις μαινάδισσες πεθυμιές που


φλογοπερικυκλώνουν τα στήθη τους και τις


πλαγιάζουν στο κορμί της.


 Θαλασσοσταλίδες τα όνειρα


μαγνητοτραβούν με του ίμερου τα μάτια την


 καρδιά που θαλασσοδέρνεται απ´ αγάπη λαβωμένη.


Και η καρδιά τοσοδούλικη σαν πορφύρα να


μη σπάσει νυχτοβαρίσκιωτη και ραγίσει σαν ματωμένο ρουμπίνι.


Βουβά τ´άστρα στο απόνυχτο παράπονο.

Κι ο έρωτας τσιμπολογιέται με τον φτεροπόδαρο άνεμο.


Αλέθει αργόσυρτα την περίπαθη ψυχή.


Και η ζωή χάνεται αδειανή σαν τα


χειμωνιάτικα, κουλοχέρικα δέντρα, σαν


κοχλάδι κατρακυλά και βουλιάζει στην αγκαλιά της θάλασσας!!!❤️



 

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹

Comments


bottom of page