Γυναίκα, πελαγίσιο αγέρι, σπιθοφεγγιά των άστρων, γάργαρο φεγγάρι των αναστεναγμών, κεντί του φλογερού έρωτα, λυχνάναμα του ήλιου, Μαγιά, ψυχορμησιά, το χαμόγελο της ζωής, το πιο γλυκό τραγούδι. Ωκεανίδα, ενάλια Νύμφη, γιόμισε νερό τους ποταμούς και τις θάλασσες. Δώσε στον άνεμο την ανάσα σου. Μεθύστρα Αφροδίτη, φλόγα καυτή που επωάζεις την αγάπη, λιοστάλαχτη, αστερόεσσα, στα χείλη σου ο έρωτας, στην αγκάλη σου η αγάπη, αρχέγονη μήτρα, αιώνια, ανασταίνεις τη ζωή, την ελπίδα τ

Στην καρδιά μου ζεις μόνο εσύ. Εσύ, που συνέτριψες και θέρισες τα πάντα μέσα μου.❣️ Εσύ, που μου έδωσες το αμάλαγο φιλί. Εσύ, που μου έδωσες το λυτρωτικό δάκρυ. Εσύ, που μου έδωσες το πρωτόγνωρο χάδι. Το αρσενικό που με κρεμάς στις άναυδες σιωπές που με υμνείς με ποιητικές ανάσες. Το αρσενικό, όπως ο έρωτας, ο θάνατος, ο πόλεμος.❣️ Μ’ αγκαλιάζεις σαν αγάπη, με φυλάς σαν μυστικό. Εσύ που με λιώνεις τις άγρυπνες ώρες.❣️ Σ’ αναζητώ την ωκεάνια νύχτα, στον δαιδαλώδη, στον απάτητο

Αποκριά κι η Βακχική γιορτή ξεκινά αλάργα σαν χαρταετός η καρδιά πετά. Μασκαράδες μικροί μεγάλοι αριβάρουν, νεράϊδες, μαρκησίες, πειρατίνες σουλατσάρουν, φαντάσματα, πειρατές, πιερότοι κι ιππότες, χαρτοπόλεμος, κέφι τρελό να φάνε κι οι κότες!  Βγαίνει ο κλόουν της παντομίμας κωμικός, νέοι, γέροι, παιδιά τρέχουν, να γίνει πανικός. Γελωτοποιός σκαμπρόζος, με σκέρτσο παιγνιδιάρης, παρδαλός, σαλός, αντιήρωας και ζαβολιάρης. Με το χτυπητό μακιγιάζ και το μαλλί καούκα, με τη στρογγ

Το πάλλευκο χιόνι αριβάρει σθεναρά από τα αγέρωχα αόρη με άσπρα φτερά, στραφταλίζει στων Αλκυονίδων τις αχτίδες λιώνει φλογερός εραστής στις βρόχινες ρανίδες. Ξεπροβάλλει η μυγδαλιά με κάλλη νυφιάτικα, τους γυμνούς λειμώνες ντύνει με άνθη ανοιξιάτικα. Να θάλλουν οι ανεμώνες αντάμα με τη μορφονιά, να θάλπουν την καρδιά να μην κρυώσει στην παγωνιά. Να φορτώσει ο Φλεβάρης το περβόλι της καρδιάς, να το στολίσει με την εσθήτα της τρελομυγδαλιάς. Το ηλιοφόρο φιλί να πεταλουδίζει

Χύθηκαν τ´άστρα στον ουρανό, θημωνιές φιλιών, θημωνιές ονείρων. Οδοιπορεί το όνειρο κι η καρδιά γλαροπούλα  αρμενίζει  στα ουρανοπέλαγα του Θεού. Ξεκουκίζω μια, μια, τις σκέψεις στην ασκιανιά της νύχτας. Στο βλέμμα σου ελλιμενίζεται η καρδιά. Ασπαίρει σαν ανεμώνη στο χώμα, στον παγωμένο χειμώνα της απουσίας. Σαν την εύθραυστη ανεμώνη  που δεν μπορεί να παλέψει τον άνεμο, σπάει στον Χειμό… Σαν την πληγωμένη ανεμώνη  που φύτρωσε από τα δάκρυα της αγάπης  κλείνει τα πέταλά της σ

Άστραφταν τα ουράνια, κοπάδια αρίζηλα τ´άστρα συσήλιζαν σαν φλόγιστρα ονείρατα  γαλαζόφεγγαν στα αόρη, σείριαζαν την παγωνιά του Χειμού.  Τρικύμιζε ο στοχασμός  από τα θραύσματα των αστεριών, μερμήδιζε σαν παθιασμένη πνοή και οι γλάροι έσκουζαν ανομολόγητα τη φλογερή αργαντινή. Στον αργαλειό του ουρανού η καρδιά έπαιζε τυφλόμυγα  με τα βυσσινιά σύγνεφα στις στιχοφωλιές. Κρυβόταν πίσω από τις πυκνές, φουφουδωτές, χιονάτες τουλούπες να μη σπάσει από το σεφέρι του δεληβοριά, να

Κατακουρταλούσες τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς. Γαλαζόφεγγε η Σελάνα κι άστραφταν ουρανοκρέμαστες οι φλόγες του έρωτα!  Ασκώθηκε το αίσθημα και βούϊζε με οίστρο σαν το θροητό της γλαυκής. Αηδονοκελαηδούσε η αστερομάτα νύχτα, γιομάτη γιασεμιά κι έρωτα με το μελοφέγγαρο πάνω μας!  Ανθισμένο λουλούδι η αγάπη, ρόδο στα βύθια της ψυχής. Λαγγάρει χαρές και πίκρες κι αλέθει μέσα μας γλυκό τραγούδι, αρμοσμένο φιλί στα χείλη, σαν το δροσάτο αηδόνι που βυθίζεται στον ίσκιο του δάσους. Α

Στο εύδιο φως της Ειρήνης, στο άρρητο φως της Αγάπης σε προσμένουμε χρόνε σαν ορμητικό ποτάμι να ξεσύρεις στο διάβα σου τους πολέμους, τη δουλεία, τη φτώχεια… Ν´ανάψεις τα καντηλάκια στα ποθητά όνειρα, να γενούν φαεσφόρα να λάμψουν στο βωμό της Αγάπης! Φεύγει ο παλιός ο χρόνος, αχθοφόρος δεινών και πολέμων, υποδεχόμαστε εσένα, ως αγγελιοφόρος καλών, να γενεί χρόνος αξιών. Σε περιμένουμε με ευχές καρδιάς, με πίστη και το πιο ανέλπιδο όνειρο να έλθει απροσδόκητο. Έλπηται ανέλπι

Σαν κάμπια παγιδευμένη η καρδιά σε κουκούλι, παιδεύεται να βγει στο φως! Ξύνει το κουκούλι, ν´ανοίξει τα φτερά της. Έδραμε να φτερακίσει το φωτεινό όνειρο σαν πολύχρωμη πεταλούδα!  Σε κάθε φτερωτό φυλλαράκι της σταλάζει φως, χρυσολογεί λάμψη.   Κι εσύ καρδιά τρέχεις να ανακρατήσεις τ´όνειρο ανάερα, με τις φτερούγες σου ναζλίδικα με την πορφύρα του, από κορφή σε κορφή να μην σου ξεφύγει, να μην σκορπίσει σε χίλια κομμάτια. Να το λευτερώσεις από το χέρι σου που το κρατάς σφιχτά

Ο χρόνος σαν τη λεύκα, με σκληρό, ατρόμητο κορμό, τρώει λαίμαργα ότι φυτρώνει γύρω του, στον ίσκιο του η ζωή δεν μπορεί να σταθεί, την κατσιάζει, τη μικραίνει σαν φυσαρμόνικα, τη μαραζώνει και την αποτελειώνει. Πως ν´αλαφρωθεί η ζωή από τον ίσκιο του χρόνου που με αόρατο σκοινί τη δένει και τη στραγγαλίζει? Πυργώνεται πάνω της και της κλέβει λίγο λίγο τον ήλιο και στο τέλος τη σταματά σε ακατάπαυστη έκλειψη, τη ρίχνει στο σκότος. Ένας βουλισμένος, αέναος πόλεμος του χρόνου κα

Τα όνειρα μας στο σκοτάδι ερημικά, στη λήκυθο της Ιστορίας αιχμάλωτα. Τα συναισθήματα μας σπαραχτικά, στου χαμού την άβυσσο ευάλωτα. Τα δεκάτισε η φαύλη αισχρότητα, σιγολιώνουν σαν δακρυστάλαχτα κεριά. Τα επισκίασε η σκαιή δολιότητα, πονόφυρτη πικραλίδα στην καρδιά. Του έρμου κόσμου τα πολύπαθα δεινά, κατασπαραγμένα, θλιμμένα πουλιά. Της αμείλικτης εξουσίας τα θεριακά, στο λαιμό, μας πέρασαν πνιγηρή θηλειά. Κεφαλοκαύκια που άχυρα γεμίζουν, τα αρπαχτικά γεράκια αθώων ψυχών αν

Ναυαγός ο έρωτας σε αλίμενο καρνάγιο, αλιεύει την αγάπη σε ανέβρετο ναυάγιο. Το άγρυπνο φεγγάρι τρυπάει το θόλο του ουρανού!  Μην σπάσουν τα φρένα της καρδιάς στο τρέμουλο της άλιας ερωμένης. Στις δίπλες των κυμάτων πεταλουδίζουν  ανθέμια τα αμάλαγα φιλιά. Ταξιδεύουν τα εύθρυπτα όνειρα με τα μελτέμια στο χόλιασμα της γλαυκής. Οι δειλινές καρδιές αλμυροφιλούν ανεμόσειστα τα κοχύλια και τα κοράλλια στα βάθη του Αιγαίου που λησμονήθηκαν και αγαπήθηκαν αλάρωτα! Τοξότης ο έρωτας σ

Ο γλυκύτατος σκιρτημός του έρωτα, χελιδονίζει στην καρδιά. Δέντρο φορτωμένο καρπούς που λυγίζει από το βάρος θέλγει να τον τρυγήσεις. Ο ίμερος βογγά στα στήθη, ερωτικά τερερίσματα, σε αλλόφρονα χορό στο τρικύμισμα του ονείρου, μαυλιστική μελωδία που φουρφουρίζει στο κορμί. Με ποιητική έξαρση πλάθει έναν κόσμο, μια αγάπη που να μην εξευτελίζει την καρδιά, να μην την ντροπιάζει, να μην υποτιμά τη δύναμη της, να μην πληγώνει την αξιοπρέπεια της. Νιώθεις τον ίσκιο του πλάι σου, ο

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη Κυματίζει η γαλανόλευκη η Αθάνατη Σημαία στην  υπώρεια,στο ριζοβούνι  και στο καταράχι του αοριού, στην αετοράχη της Ένδοξης Πίνδου! Τιμή και δόξα στην Ηρωική Γενιά των Αγωνιστών του Σαράντα που βροντοφώναξαν  την ιαχή: ΑΕΡΑ που έριξαν στον Αγώνα τη ζωή και την ψυχή τους. Τέλεψαν το χρέος προς την Πατρίδα με πείσμα και με αυτοθυσία και αγωνίστηκαν για τη Λευτεριά απέναντι στην ιταλική κατοχή!  Τα λιοντάρια της Λεβεντιάς άναψαν τη δάδα της Λευτεριάς. Οι ή

Και ποιός δεν την έχει βιώσει; Σε φιλικές, ερωτικές, συγγενικές, αδελφικές, συναδελφικές σχέσεις… Στα ονειροχαλάσματα, στους ονειροκτόνους της ζωής συνεχίζουμε με την ανείπωτη αλκή της αγάπης!  Ονειροπόλοι, αλλοπαρμένοι, λαβωμένοι πετάμε με τα φτερά της αγάπης, με την άσβεστη φλόγα της ψυχής! Είμαστε η ελπιδοφόρα σχισμή της σιωπής που βιώνουμε!  Όσο κι αν μας σταυρώνουν, εμείς θα ανασταινόμαστε!                       Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ  Βαθύσκιωτος ο πόνος όταν αγοράζεις αγάπη, όπως

Δεν μου έδωσες την ανάσα σου, ήσουνα μια ψευδαίσθηση. Ένα όνειρο που θόλωσε κι εχάθη. Ήσουνα μια ματαιότητα που με τον αλίπλοο Βοριά αλάργεψες κι εχάθης. Να σκορπιστείς στις παρυφές του ονείρου. Να χαθείς στην αίσθηση του απείρου, στην ατραπό του ορίζοντα. Από τα παλλόμενα στήθη μου να διώξω το λυκηθμό, με γέλασες αγάπη κι ας ήσουνα μεγάλη!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🍁

Εσύ, ο πιο τρανός καημός μου, θαμπή σκιά μιας φλόγας στα σκιασμένα όνειρα. Στέκω στην αιμασιά, στου δρόμου την ερμιά κι η καρδιά σου...

Άνθρωποι δολεροί με χέρια ακάθαρτα, αρματωμένοι με την πύρινη λαίλαπα αφανίζουν κάθε μορφή ζωής. Τη ρίχνουν στα γκρεμνά, στου Κακού το...

Ήρθε ο Σεπτέμβρης ο αμπελοτρυγητής, του μελαγχολικού Χινοπώρου ταξιδευτής, να γιομίσει τα κοφίνια ζουμερά σταφύλια να μεθύσει με σαλό...

Ηλιοκαμένο έρωτα έβαψες το φιλί σου της μάγισσας θάλασσας αλμύρα το κορμί σου. Του φεγγαριού αστραψιά έκαιγε στο βλέμμα σου, του...