Μοναξιά ...

Λαγούμι σκάβει στης ψυχής τα βάθη

Δεινή σιωπή και το μαρτύριο σέρνει

Τους πόνους των ουλών στη ράχη φέρνει

στο διάβα τής ζωής με μύρια πάθη

Κυβεύει τής σκακιέρας της τα λάθη

Πεσσός στη μοίρα τής αντάρας γέρνει

σαν μια ρωγμή μες στην καρδιά που χαίνει

μα δεν τη σκιάζουν τα πομπώδη άχθη

Καλύπτει με θυσάνους τις πληγές της

χιτώνες που κοσμούν αρχαίες μνήμες

Με χάρη νεύει πάντα στις αυγές της

Νομάς στο φάσμα τής λαμπρής αχτίδας

σηκώνει τα πανιά για πλεύσεις πρίμες

Στερνή ανάσα η ριπή ελπίδας .

© ΑNASTASIA NEROLI