Αλλόκοτη αρχιτεκτονική

Η τρυφερή αλλόκοτη αρχιτεκτονική σου ζουμάρεται,

υπό γωνίες, διαστάσεις, κλίμακες

Σιωπηλά κι αθέατα απ΄τον καθρέφτη της ψυχής σου

Γερά τα θεμέλια, τα κομμάτια, οι εκδοχές σου

Τα τοιχία γυμνά οριοθετούν

Σε κλείνουν μέσα, σε οχυρώνουν, σε υπερασπίζουν;

Μα οι επιθυμίες σου βουβές, ανολοκλήρωτες,

γογγύζουν από τους στήμονες της καρδιάς σου

Καθισμένη στα υπόγεια σκαλοπάτια της,

με τα μαλλιά ανάκατα και κολλημένα,

στους λεπτούς σου ώμους, κοιτάς τα χέρια σου

Παντοτινά αδειανά

Τα δάκτυλά σου κίονες τρεμάμενοι

Τα πέταλά σου τοξωτά, περίτεχνα ολάνοιχτα

Η καρδιά σου μουσκεμένη και πανταχόθεν κλειστή

Υδρορρόες ανύπαρκτες

Αίθριο σε κανένα τόπο να ξαποστάσεις

Πλημμύρισες

Έξοδο κινδύνου δε βλέπεις πουθενά

Η πόρτα σου στον ακάλυπτο,

αρνείται σθεναρά να κλειδώσει

Περιμένεις ποιόν και γιατί;

Η σκιά σου αστέγαστη, ανομολόγητη,

πονηρά ρούφηξε όλο το σκυρόδεμά σου

Σηκώνεται και φεύγει πεζή

Ολομόναχη!

Γκρεμίστηκες!

Άννα Κλαρίτη 🌹