Μέρες χωρίς ανάσα

Μέρες κενές χωρίς ουσία,

Δεν βρίσκω λόγο σοβαρό.

Συνήθισα στην απουσία,

Να σε μισήσω δεν μπορώ.

Και απορώ..

Θέλω να φύγω να πετάξω να ξεφύγω

αυτη την πόρτα δεν την ξανανοίγω.

Μέσα απ’το δίκιο που γυρεύω λέω

Πώς κάπου έφταιξα κι εγώ.

Μέρες με ουσία νοσταλγώ.

Και τα βουβά τα κρυα βραδυα,

μου άφησαν βαθειά σημάδια.

Δεν θα ζητήσω εγω ευθύνες.

Κάρβουνο έγιναν κι’εκείνες

κάηκαν μες τις φλόγες της καρδιάς.

Θέλω να φύγω να πετάξω να ξεφύγω

Αυτή την πόρτα δεν την ξανανοίγω.

Μέσα απ’το δίκιο που γυρεύω λέω

Πώς κάπου έφταιξα κι εγώ.

Μέρες με ουσία νοσταλγώ.

Μέρες κενές χωρίς ανάσα,

Κρυο δωμάτιο,γκρίζο δάκρυ.

Σε μια κορνιζα σκουριασμένα σ’αγαπω.

Κι ένα φιλί παρατημένο σε μια άκρη.

Θέλω να φύγω να πετάξω να ξεφύγω

Αυτή την πόρτα δεν την ξανανοίγω

Μέσα απ’το δίκιο που γυρεύω λέω

Πώς κάπου έφταιξα κι εγώ.

Μέρες με ουσία νοσταλγώ.

Μαρία Δασκαλάκη 🌹