Ήταν αφιλόξενη αυτή η άνοιξη που τόσο επιθυμούσα. Μάταια είχα πλάσει τόσα όνειρα. Οι χιονοθύελλες έκαναν τη ζωή ανυπόφορη. Τα δέντρα λύγιζαν χιονισμένα. Όπως και οι άνθρωποι που οι ευαίσθητες πλευρές τους μπουσούλαγαν στο χιόνι. Κι ούτε ένας σκίουρος δεν ισορροπούσε στα σπασμένα κλαδιά των αποφάσεων, των επιλογών σου, τις ταραχώδεις αμφιθυμίες σου. Κι όμως εσύ έπρεπες να προλάβεις κι όλο μπουσούλαγες. Ήξερες πως κρατούσες το τελευταίο σου εισιτήριο έστω και υγραμμένο από τις

Έφυγε ο χειμώνας κι εσύ βουβή και πάλι σα να 'σβησε η σπίθα της καρδιάς σου και η αστερόσκονη που 'λουζε τα όνειρα σου χάθηκε σαν τις τελευταίες ψιχάλες της βροχής. Άδικα σε περιμένω στο σοκάκι το ερημικό εκεί που τα φιλιά μας ποτάμι ορμητικό παράσερναν τα κορμιά μας στου έρωτα το πάθος της φύσης καταφύγιο το φως του φεγγαριού. Θυμάμαι τα ζεστά σου δάκρυα, διαμάντια στο ωχρό σου πρόσωπο ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπλύνω ούτε θα πάψουν ποτέ ν' ανατέλλουν. Άδικα σε περιμένω με σκον

Όλα τελείωσαν λοιπόν το πόθο μου δε θες να μεταλάβεις, κάποιες φορές η αλήθεια είναι οδυνηρή, τόσο στεγνή σαν το ξεραμένο χώμα. Της ηδονής τα βράδια αναπολώ, κάποια ορμητικά ταξίδια, τα πέλματα σου πια δε θα γευτώ του κορμιού σου δε θα νιώσω την ανατριχίλα. Άγονο ποίημα είναι τελικά το μέλλον μου δίχως ψυχή και σώμα και συ μια οπτασία τόσο παλιά χωρίς υπόσταση και αίμα. Νίκος Μητρόπουλος 🌹

Όλοι χρωστάμε κάπου ένα σ' αγαπώ και μια συγνώμη. Μενέλαος Λουντέμης Μετάνιωσα σε μια φίλη Αγεφύρωτο το χάσμα που άφησα να μπει ανάμεσα μας δυσειδής ο τρόπος να πληγώσω τις ψυχές μας και πια με σβησμένα χαμόγελα επικοινωνούμε σε μολυβένιους ουρανούς. Έσβησα το φως και συ χάθηκες μέσα στα σκοτάδια της παραίσθησης. Θύελλες οι αναμνήσεις, αλύτρωτες οι σκέψεις, η λύπη μου ριζώνει στη μορφή σου αναζητώντας σε στις φυγές του νου! Θυμάμαι τα

Ποίηση είναι μια νύχτα σπουδής στο κενό μια στιγμή υπέρβασης στην ένστικτη παρόρμηση της ψυχής ένας βάλτος σκιών στο απόλυτο σκοτάδι της σιωπής. Ποίηση είναι μια νύχτα ακροβασίας στο τεντωμένο σκοινί του νου μια πάλη ανάμεσα στο πόνο και τις ανυπέρβλητες αγάπες που σημαδεύουν τη ζωή και δίνουν τη δυνατότητα της ύπαρξης. Νίκος Μητρόπουλος 🌹