❣️Στον χρόνο που γίνεται λέξη ❣️

❤️Στον Χρόνο που γίνεται λέξη ❤️

Αφιέρωμα για την Επέτειο Δημιουργίας

 του «Λόγω Τιμής»

Κάποιο τόποι δεν έχουν τοίχους ούτε σύνορα. Χτίζονται αργά, με λέξεις, σιωπές, όνειρα και ψυχές που αποφασίζουν να συναντηθούν. Είναι οι τόποι όπου μια σκέψη, μια εικόνα  γίνεται ποίημα, ένα δάκρυ γίνεται ιστορία 

και μια καρδιά βρίσκει μια άλλη καρδιά 

χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει.

Το «Λόγω Τιμής» δεν είναι απλώς ένας λογοτεχνικός χώρος. 

Είναι μια οικογένεια ανθρώπων που έμαθαν να μοιράζονται το φως και το σκοτάδι τους μέσα από τον γραπτό λόγο. 

Ένα καταφύγιο όπου οι λέξεις δεν γράφονται μόνο με μελάνι, αλλά με μνήμες, ελπίδες, απώλειες και αγάπη.

Όλα αυτά τα χρόνια  που συμμετέχουμε σ'  αυτήν την οικογένεια, δεν μετρήσαμε μόνο μέρες ή επετείους. 

Μετρήσαμε στιγμές που έγιναν αναμνήσεις, ανθρώπους που έγιναν φίλοι, 

κείμενα που έγιναν κομμάτι της ζωής μας.

 Κάθε σελίδα κράτησε έναν χτύπο καρδιάς. Κάθε ποίημα έκρυψε μια εξομολόγηση. 

Κάθε ιστορία άφησε ένα μικρό αποτύπωμα στην ψυχή κάποιου που τη διάβασε.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη της λογοτεχνίας: να μας θυμίζει πως κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος, όσο υπάρχει μια λέξη που τον καταλαβαίνει και μια ψυχή που τη διαβάζει.

Σήμερα, στην επέτειό μας, δεν γιορτάζουμε απλώς τον χρόνο που πέρασε. 

Γιορτάζουμε όλους εκείνους που πίστεψαν στη δύναμη των λέξεων, που άφησαν ένα κομμάτι της καρδιάς τους εδώ και έκαναν αυτόν τον τόπο να ανθίζει χρόνο με τον χρόνο.

🌹❤️🌹Χρόνια πολλά στο «Λόγω Τιμής». 

Να συνεχίσει να φωτίζει δρόμους, 

να γεννά όνειρα, 

να ενώνει ανθρώπους 

και να αποδεικνύει πως, όσο υπάρχουν ψυχές που γράφουν και ψυχές που συγκινούνται διαβάζοντας, 

οι λέξεις δεν πεθαίνουν ποτέ.

Γίνονται μνήμη. 

Γίνονται αγάπη. 

Γίνονται ζωή! 🌹 ❤️🌹

© Ελένη Λούκαρη -  Καλαϊτσίδου 

❤️Λόγω Τιμής ❤️

Στων λέξεων το πέτρινο γεφύρι,

ανάψαμε μια σπίθα απ' την αρχή.

Κι έγινε ο χρόνος φίλος και ταξίδι,

σεμια κοινή, αθόρυβη γιορτή.

Δεν ήταν μόνο κείμενα και στίχοι,

ήταν καρδιές που βρήκαν μια φωνή.

Ήταν το βλέμμα πίσω απ' τις οθόνες,

που έγινε φως και ζωντανή πνοή.

Λόγω τιμής κρατάμε το τραγούδι,

λόγω ψυχής δεν πάψαμε στιγμή.

Κάθε σελίδα κι ένα περιστέρι,

κάθε αγάπη μια καινούρια αυγή

Λόγω τιμής στις λέξεις που μας σώζουν

στους φίλους που αντέχουν στον καιρό.

Όσο υπάρχουν όνειρα να γράφονται,

θα βρίσκει ο άνθρωπος ουρανό.

Κι αν οι εποχές αλλάζουν πρόσωπα

,κι αν ο άνεμος σκορπίζει τη σιωπή.

θα μένει πάντα μια μικρή πατρίδα,

εκεί που γράφει η καρδιά πριν απ' την λογική

Λόγω τιμής κρατάμε το τραγούδι,

σαν μια υπόσχεση βαθιά κι αληθινή.

Γιατί ο χρόνος φεύγει... μα οι λέξεις

μένουν για πάντα ζωντανή φωνή.

© Ελένη Λούκαρη -Καλαϊτσίδου