Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΜΑΤΑΙΗΣ ΦΥΓΗΣ 🪽

Νοσταλγία απέναντι στο άγνωστο. Έλκει τα ψυχικά μου ποθούμενα. Την αναδημιουργία του μυαλού μου που δεν βλέπει πια από το βάρος, της ματαιότητας που δρομολογεί η ζωή. Μάτια ανύπαρκτα μέσα στο χρόνο, που μετρά μέχρι το μηδέν. Η απόλυτη μοναξιά τους είναι η κυρίαρχη συντροφιά τους. Δίχως ουρανό να σαλεύει. Δίχως το κυματοειδή νήμα, να γνέθει την μορφή τους. Τα διαπεραστικά σφυρίγματα του ανέμου. Οι απανωτές του γυροβολιές. Αυτά είναι που στροβιλίζουν την σκέψη μου, την στερεμένη από τις αισθήσεις και από τα συναισθήματα. Που κάποτε σαν παιδί προσκυνούσα, σχεδιάζοντας το πλατύ της χαμόγελο.Τώρα πλέον φαίνεται άψυχη, νεκρή. Μηχανή του χρόνου. Σε ταξιδεύει απο το μονοπάτι του χθές. Σαν να βρίσκεσαι, σε κάποιο μακρινό της ημισφαίριο ξεθωριασμένο και άχρωμο. Σαν χλομάδα αρρωστημένου προσώπου. Η σαν αποσυγκόληση γήινης ηπείρου, που διασπάται από την ορφάνεια του πένθους της. Μοιρολογόντας την ασχημάτιστη τότε ζωή. Μέσα σε σκοτεινούς υπόγειους θαλάμους, προσπαθούσε να φτιάξει και να εφαρμόσει ,το επόμενο βήμα. Με κίνητρο μια υπέρογκη σκιώδης ενέργεια, που ξαπλωμένη και αναπαυμένη κοιτά να ανασηκωθεί. Στην επόμενη μέρα του μελλοντικού, και απρόοπτου αύριο. Ενός νέου ήλιου. Μιάς νέας σελήνης. Μιας νέας φρεσκοβαμμένης πεδιάδας. Ένα ευάνταστο ξανά λουλουδοστόλισμα, των αχανών δασών. Μη γνωρίζοντας τα όρια τους. Τις αντοχές τους να σηκώσουν την τάση της μπαταρίας, που τα φορτίζει ακούραστα. Η πόσο κρατά η ισχύς της κάνοντας να αναβοσβήνουν, οι τρεμουλιαστές σπίθες της φωτεινότητας των αντανακλάσεων, που φωτογραφίζουν τα μπλέ γυάλινα μεγάλα μάτια, του θαλάσσιου φαντάσματος. Πόση δύναμη της περισσεύει ακόμα να μετακινεί, να εκτοξεύει, να προγραμματίζει το κάθε τι που πετά. Όπως τους γλάρους, τα πουλιά. Όπως τις βάρκες και τα βουνά. Τα ψηλά σύννεφα και τα μυτερά ανεμοειδή σπαθιά. Μέσα σε έναν κυκλώνα, μέσα στο χάος ενός κυκεώνα. Παίρνω δύναμη να συνεχίζω να ξεφεύγω, κλέβοντας ανάσες απο το πνευμονικό διάγραμμα. Αντλώντας ζωή απο την ρύθμιση, των βαλβίδων της στημένης μου καρδιάς. Μην τυχόν και εξατμιστεί, το δικό της αέριο. Μην εξαλείψει το δικό της λίθιο. Όλα κρύα! Όλα παγερά! Αγαλματίδια τοποθετημένα στα μηχανοκίνητα γρανάζια της! Η φορά της ρυθμισμένης κίνησης. Της πετούμενης φυγής. Αναφυσά κυματισμούς, φτάνοντας στα άπατα ψυχικά βάθη. Η υγρή παύση των δακρίων στερεύει. Η στεγνή παύση της ψυχρής ανάσας, αναβάλλεται από το συνεχές αδιάλλακτο βηματισμό της, που εκπνέει ανακαλύπτοντας μια αχνοροή, του μονόδρομου της. Οι μανούβρες των δεικτών, απαρριθμούν τα άποιρα μυστικά του επίγειου παραδείσου της καρδίας. Δύο πλοιάρια είναι που αντεπιτίθονται, στους γυμνούς δαίμονες που τα καταδιώκουν, για να υπακούσουν και να χαθούν στην απέραντη τους ασυλία. Μαγνητισμένη η ψυχή ακολουθεί, υπνωτισμένη σαν όφις που κοντοστέκεται, στις διαταγές της ακούσιας φυγής. Μεθιστικό το άρωμα του έρωτα, αναθυμιάζουν οι αριθμοί του κορμιού! Το αίμα βράζει, πάνω από αγριεμένη λάβα. Τα αναμετρήματα από της θέρμης την κραυγή, το ξεψύχισμα των λαχανιασμάτων, του τεράστιου ρολογιού αναβροντούν τα σωθικά της, την οργή που κατασπαράζει την προσωπική ελευθερία της. Ενός άδοξου τέλους όπου καταμετρά, πολλές μεταθανάτιες υπάρξεις. Νέους αριθμούς, καινούργια σύμβολα, και πρότυπα νεφελοειδών δεσιμάτων. Συνωστίζονται τα ολιγάριθμα του να συνεβρεθούν, στον απόηχο του καμπανίσιου ήχου του που στήνει την νέα τους περίσταση. Το βροντοφώνημα του είναι το ανακάτεμα που ψαχουλεύει, να βρεί από αλλού αναγγενημένες αριθμήσεις. Τα επιτοίχια όμως μάτια του καρφωμένα στην ίδια πόζα, στους ίδιους αριθμούς θέσεων που ήταν και πρίν, συνεχίζουν ακάθεκτα τις ίδιες μετρήσεις και υπολογισμούς. Ένα, δύο μετράς τα λαμπάκια των αστεριών, σκεπτόμενος τον χρόνο που τους απομένει. Τρία, τέσσερα το ύψος των δέντρινων κορφών, ξεμυτίζουν από τα αριθμηκά τους σύνορα, υπομένοντας να χαμηλώσουν απο το πέρασμα, της φυγής του χρόνου. Πέντε, έξι αναστένεται το χορτάρι της γής μετρώντας, τις ίντσες του ύψους της αναμένοντας να κοπεί, από τις αρρίθμητες ψαλιδιές του αέρα. Επτά, οκτώ οι φωτεινές μικρές αψίδες λάμπουν, μέσα στους ελαιώνες κρεμασμένες από ένα μάτσο δείκτες, μετρώντας τον κόπο του δουλευτή. Καθώς οι ρυτίδες και οι κόμποι, δείχνουν τις ώρες που δυένυσαν ανά τους αιώνες!! Εννιά, δέκα τα λιμάνια χρονολογούν τις αναχωρήσεις του θανάτου, και τις αφίξεις της ζωής! Τις πνοές των λεπτών, τις αγωνίες των δευτερολέπτων όπου τα άνθη ξεπροβάλλουν, από ένα μακρύ παχύ άσπρο χώμα καθάριο από σχηματοαριθμισμένους διαμέτρους!! Εκπέμποντας μόνο την μαύρη όαση, που αρχίζει να διαφένεται. Αποτυπώνοντας νέα λογισμικά! Νεόφερτους σχεδιασμούς! Ακολουθώντας πέτρινα μονοπάτια, διαπερνώντας μέσα από δάση απλωμένα και σκοτεινά. Ασημένιες μυτερές ακρούλες τους, απαγχονισμένες υφαίνουν το δέρμα της αφής σου αναγεννώντας καινούργιο. Σε προσελκύουν οι θαλασσιές electric παλιροιακές στρόφιγγες, να βουτήξεις απολαμβάνοντας την νυχτερινή αύρα, μιας ολόγιομης σελήνης! Αρειανά βουνά τερατώνονται ανηψώνοντας τα ίχνη της νέας αποκάλυψης! Βρεγμένο ύφασμα ηλιοψήνεται για να στραγγίξει, από τα δάκρυα της ευτυχίας. Περικύκλεια πηδάλεια μιας γήινης ανθοστόλισης σε περιτρυγιρίζουν!! Εικόνες μετράς, μυρωδιές ρουφάς, μαλακά σημεία ακουμπάς. Γεύεται ο νούς νέα καλοσχεδιασμένα γράμματα. Κοσμικά βιβλία αποίρως ξεφυλλίζονται μέσα στην μισοσκότεινη μονάδα, που μετρά ενα μικρό και αποιροελάχιστο εκατοστό του γυάλινου μητρικού πέπλου. Γεννιέσαι αστρολόγος, δίνοντας ένα νέο σχέδιο του μυαλού σου, εφευρίσκοντας τις έννοιες της ζωής που κινούνται γύρω από την καθαυτή ύπαρξη! Όπωσ ο μέγας διαφωτιστής! Ο λαμπρός ιππότης που προσδίδει, ερωτοπαίχνια γύρω απο την γαλαζοφώτιστη ματιά της! Ενδίδοντας στο ασταμάτητο από το χρόνο φλέρτ του!! Γεννιέσαι ανθοφόρος! Δημιουργώντας μεγαθήρεια, θαυμάζοντας την ομορφιά της φύσεως, βρίσκοντας νεόπνοα ονειρικά μονοπάτια ανάμεσα στην γνώση, που σου χαρίζει ένα ολόκληρο κοσμοστόλισμα! Γεννιέσαι μεγαλοδαμαστής! Κρατώντας την ισσοροπία από τον έξαλλο χορωδιακό παρασυρμό, των δεικτών. Κατευνάζοντας την ορμή της ασύδοτης πρόσθετης φυγής τους. Μπρός στην αφαίρεση της ελευθερίας τους, που την πλαισιώνουν οι χαραξιές που φτάνουν να την ευθυγραμμίζουν, από τα κυκλιδώματα των κανόνων που αναλογίζουν τις πράξεις τους. Σαν γράμματα κρατούμενα από συνοριακές γραμμές! Σαν σάπια φυλακή που δεσμεύει, τους λυγμούς και τις χαρές. Σαν παλιό ξεχαρβαλωμένο ταμπλό, που τα στοιβάζει με τις σειρές. Υπογραμμίζοντας τον πολλαπλασιασμό,των αναρίθμητων και απανωτών τους δεινών. Η αφθονία της πικρίας, των παθημάτων και των συμφορών. Διαιρούν το γέλιο με δοσομετρήσεις! Πνιγμένο και άσωτο. Την ευτυχία της νιότης και την λύπη τησ γήρανσης! Το σούρουπο της ελπίδας και της νυχτιάς την καταδίκη! Η επιθυμητή ζεστασιά της θαλπωρής, και η αδιαφορία των πάντων που σμιλεύει και κεντρίζει, την μοναχική καρδιά. Καθώς στο τέλος της συσπείρωσης των αριθμών, προελαύνει ο κορμόδεντρος της ζωής, καταπιάνωντας τον διαχωρισμό της που οδηγεί στο μηδέν εις το πηλίκο!! Πατώντας το delete και όλα αφανίζονται, και εξανεμίζονται ζυγώνοντας προς τα σημάδια του θανάτου, επαναφέροντας σε στο άποιρο! Ένα εμβαδόν ανύπαρκτο. Μια σύσταση αλλιώτικη απο τις άλλες, εκείνες τις προιπάρχουσες και πολυταραγμένες μορφές. Ύλη εναέρια και άπιαστη απο την απόλυτη μηδενικότητα. Αφημένη διάσπαρτα γυρνά. Καθισμένη στην δική της σκοτεινή γωνιά. Παραφυλά τον κίνδυνο απο μακριά. Κυάλια τα μάτια μικραίνουν και χάνονται. Τι μετρά πια? Ποιές πράξεις της αναλογούν? να μετρά τις χορευτικές της στροφές, να μετρά τα αλματώδη που μικραίνουν την απόσταση, και εξολοθρεύουν την ακοή του μίζερου απο την κενότητα απόκοσμου. Ή να μετρά τις φορτομένες διαλήψεις που αμυδροφέγγουν μέσα απο τα κρυστάλλινα σφαιρίδια, της μοιρολατρίας διαγράφοντας απο τον νού του χθές, το άχαρο και άνοστο κοσμικό παρελθόν! Σαν φλόγα που σβήνει, μέσα απο την πνοή. Σαν ήλιος που μεταμορφώνεται, σε σελήνης μορφή. Σαν ξεψύχισμα που αντικαθιστάται, απο γέννημα ζωής. Φτεροκοπήματα αντηχούν σιγά-σιγά, σαν στάλες θεραπείας για την φούσκα που κρύβει, την απελευθέρωση της ψυχής κάτω απο το ζυγό των άπιαστων καταμετρήσεων, υπολογισμών και στροβιλισμών που μεγαλώνει ολοένα την αεικίνητη ύλη. Κατάματα κοιτά την σφαιρική έκρηξη!τα φυτιλένια φώτα που αναβοσβήνουν! Ανοιγοκλείνει τις οφθαλμικές της κοιλότητες, τυφλωμένη και παραδομένη στα φωτοπαίχνια, το διάφανο πρόσωπο ερωτοτροπεί μελαγχολικά, απο τις οσμές που ξεβγάζουν οι εκρηκτικές δονήσεις των μικροσκοπικών κυμάτων! Αναπαυμένη μέσα στην πλουμιστή και πλεούμενη φορεσιά χτυπώντας τα χωμάτινα πέδιλα, κρεμασμένη απο αστεροιδή λαμπερά φυλλώματα, ζεί την αποκλειστική απόμακρη παραδεισένια κοσμοσυροή, χωρίς πραξικοπήματα! Σβησμένη η οθόνη της αριθμομηχανής. Ξεχασμένη σε μια γωνιά!οι καστανοί κόκκοι χώματος τριβελίζουν το νέο τους σχήμα, μέσα στο βάθος του νού σου.ολόχτιστα σχήματα μισοδείχνουν την νέα ολόφρεσκια, αλήθεια. Όλα αποπνέουν αρίθμητους αναστεναγμούς, την ελευθερία του κοσμοσχηματισμένου πλαισίου!χρώματα, αρώματα, γωνίες, καμπυλώσεις, που οδηγούν στο μετά και στο φευγαλαίο. Χωρίς παρενθέσεις, και σύμβολα. Χωρίς κατατάξεις και παρατάξεις, ισχύς είναι μόνο τα ξεφυσήματα του μήκους, του ανέμου. Του βάθους οι μετρήσεις, ανήκουν στης μοίρας τα ξεδιπλώματα αέρινα, μακρινά, και ποθούμενα! Τα λίθια νεκρώνουν απο τον μαγνητισμό, μιας ζωτικής ροής πρός την αναζήτηση των αναλογισμών, μιας ατόφιας ζωής! Καθώς όλες οι στημένες πράξεις που έρχονται και φεύγουν, καταπίνονται απο το ανεξιχνίαστο πέρας. Προσθέτοντας γνώση, επιθυμία, πάθος, και τόλμη. Μακριά απο το παγερό και στάσιμο. Αφαιρώντας τα λάθη, και τους αβάσιμους κανόνες. Σαν άνθος χωρίς πέταλα. Σαν δέντρο χωρίς ρίζες. Χωρίς χαλινάρια ψεύτικα καθοδηγούμενα, και ασύστολα κλεμμένα απο μια καλοστημένη, αμάθεια της υποκριτικής! Ζωγράφος της αναγέννησης. Σε καινούργια καλούπια στηριγμένος. Μακριά απο αριθμητικές παρεμβάσεις, και νεκρικές ακολουθίες. Μακριά απο τους οδυνηρούς εξάψαλμους των χρόνων, που συνέλαβαν την κρυφή σημασιολογία της βαπτισμένης υπάρξεως.απο σίγουρο, ακίνητο και πνηγιρό θάνατο.ζωγραφιές και σχέδια, το σχήμα της καρδιάς σου σου ζητά να ακολουθήσεις. Το περίγραμμα των χειλιών σου, και των χεριών σου αρπάζουν και μασούν την νέα τροφή. Εξ ουρανού! Νιώθωντας την αιωνιότητα μιας αλλιώτικης ζωής. Τα χέρια κοιτούν να ενωθούν με το ακανόνιστο, να πλάσουν ένα ζωγραφένιο εικονογράφημα! Τα μάτια του καμβά αληθωρίζουν. Δεσμεύοντας τα φύλλα του μυαλού σου, δεσμίδες ολόκληρες απο κοσμοθεάματα ερωτικά, ζηλευτά, και απολύτως ανάλαφρα. Σαν πτώματος την αμυδρή και διάφανη σκιά. Σώμα αναδημιουργημένο! Πνεύμα καθάριο και ξεδυαλημένο! Γλώσσα τραγουδένια, ψυθιριστή και καμαρωτή! Ύμνουσ διαλαλεί. Σαγηνεύοντας τους τροχήλατους παλμούς, μιας αποκαλύψημης διάστασης! Έχει ξεχασει πια να μετρά, έχει ξεχάσει πια να συλλαβίζει! Αγράμματη γυρνά απο την αμνησία που γεννά την απόλυτη σιγουριά, μιας τελείας που αποκλείει την βεβαιότητα! Αδέσμευτη απο την οροσειρά της αλφαβήτου, που ξετυλίγει τα γραμματοσχήματα της. Το μακρινό της ψυχής πέταγμα ψάχνει, να βρεί το ξένο ανακάθισμα πλάθοντας με τα ολόφρεσκα της χέρια νέες αποχρώσεις με εξάπλωση, πιο μακρύτερη και απο την φυλακή που δένει το μηδέν. Ανάλαφρη ξανοίγεται, μέσα στους ιπτάμενους κρίκους σε βούλησης χρόνο. Πατά τα κουμπιά τους, πληκτρολογεί τα άπιαστα όνειρα τους. Τα ζωηρά λαμπυρίσματα τους, τα τερατώδης σκαμπανεβάσματα τους, και η κοσμοθερία του τίποτα! Αρχίζει το πνεύμα να ξεδυαλύνεται ολοένα και περισσότερο, σαν αραχνούφαντο λεπτό, σαν σεληνιακό αποκορύφωμα! Διαγράφοντας τις αμυχές μιας κρυφής, αλλά πραγματικής υπάρξεως. Αέρινη πνευματική καταστάλαξη! Αιωρούμενη συναρμολογεί την νέα ζωή, χωρίς θεμέλια, χωρίς κανένα σημάδι αριθμήσιμης γνάθους, που κατασπαράζει με αιχμηρά δόντινα όπλα κάθε σωμάτινο μέλος ,που διασπά κάθε χρυσοφώτεινη ράβδο. Έστω και αν μετρά τον χρόνο, που επιδείχνουν την λαμπρότητα τους. Τον αριθμό και την ώρα της συλλήψεως τους. Αποδυναμώνει, διαφένεται η φανταστική της εξαπόλυση. Ακτινοβολά απο τα πλουμιστά και τελευταία δάκρυα 1,2,3, χρονομετρά τα τελειωμένα στο δηλητήριο στόματα, που καλεί όλα τα παλιά χνάρια. Σβήνει και χάνεται. Αστροφορούσα εκτινάσσεται, απο κάθε φόρα. Ακολουθώντας το ονειροπαρμένο άγνωστο, ενός μεγαλείου του άπιαστου και του αιώνιου! Αντικρίζοντας μια ζωή που καταπνίγεται απο την ροή των ονείρων, και των ιδανικών! Όμορφη, ισχυρή και αναλλοίωτη. Έτσι όπως ξέρουν μόνο οι ασπρόμαυροι ουρανικοί ορίζοντες ακόμα και απο το κρυφό τους μυστικό πέρασμα να ορίζουν.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΙΑ 🌹🌹🌹