Ιστορίες τσι Κεφαλλονιάς/ Ο Δράκος της Λιβαθούς🍂

Στις πλαγιές της Λιβαθούς

εκεί που ο Αίνος ρίχνει σκιά σε αμπελώνες και θυμάρια

ζει ο δράκος που οι παλιοί ονόμαζαν Φύλακα.

Τις νύχτες με νοτιά και άσπρο φεγγάρι

ακούγεται η ανάσα του

να κυλά στις χαράδρες σαν κύμα βαρύ

άλλοτε φίδι απέραντο

άλλοτε θηρίο με μάτια σαν κάρβουνα.

Μα δεν ήταν κατάρα ούτε θάνατος

ήταν ο φύλακας των χωριών

που δεν άφηνε τον ξένο να μπει δίχως λόγο.

Στις Κεραμειές ζούσε η Μαργαρίτα

με μάτια σαν πρωινό φως

και χέρια γεμάτα χώμα

αγνάντευε τα απογεύματα

το κάστρο του Αγίου Γεωργίου

κι άκουγε τον παππού να διηγείται

πως ο δράκος στάθηκε τείχος

μπροστά στους κουρσάρους

και πως οι καμπάνες του Αγίου Γερασίμου

ησύχαζαν τα θυμωμένα του λέπια.

Ώσπου ένα καλοκαίρι

οι ξένοι ανέβηκαν με χαρτιά και σχέδια

μίλησαν για δρόμους και φώτα

και για νύχτες δίχως σκοτάδι.

Οι παλιοί αναστέναξαν

γιατί ξέρουν τα βουνά πως δεν αγαπούν

τις άτακτες κουβέντες.

Κι εκείνη τη νύχτα του Αυγούστου

η γη ανασάλεψε

οι σκύλοι σώπασαν

και από τον Καραβάδο ανέβηκε ψύχρα

με μυρωδιά φασκομηλιάς και βρεγμένης πέτρας.

Η Μαργαρίτα άκουσε τον βόγγο

τον γνώριμο απ’ τα παραμύθια

και ήξερε πως η ιστορία την διάλεξε.

Πήρε παξιμάδι νερό κι ένα φυλαχτό

κι ανέβηκε στο μονοπάτι.

το φεγγάρι άγγιζε τις κορυφές

τα τριζόνια σφύριζαν

κι εκεί ανάμεσα στις ελιές τον είδε.

Ο δράκος έλαμπε σαν ρεματιά

μύριζε πεύκο και αλμύρα

κι όχι αίμα

όμως η Μαργαρίτα δεν φοβήθηκε

κρέμασε το φυλαχτό

και μίλησε με σεβασμό.

Φύλακα γιατί ανασαίνεις βαριά;

Κι εκείνος απάντησε

με φωνή που δρόσισε τον αέρα..

.. Φυλάω κάτι που δεν βλέπετε

τα μονοπάτια που ξεχνάτε να κοιτάξετε

τις χαρακιές στους βράχους

που δείχνουν στους νεκρούς το δρόμο

τα αγρίμια που πίνουν χωρίς να ταράζουν τη λάσπη

που κάποτε με φώναζαν με τ’ όνομά μου

μα τώρα με λένε μόνο δράκο.

Κι όταν τον ρώτησε το όνομα

είπε: «Με λένε Ασφοδέλι

μονοπάτι που οδηγεί εκεί

όπου τίποτα δεν τελειώνει»

Κι όταν τον ρώτησε γιατί τρομάζει τους ξένους

είπε: «Δεν τους διώχνω γιατί είναι ξένοι

μόνο γιατί ξεχνούν

πως κάθε τόπος έχει φωνή»

ΜΑΚΗΣ ΛΟΥΚΕΡΗΣ