Η Φάτνη μέσα μας...

Δεν είναι ούτε από άχυρο ούτε από ξύλο. Είναι από ό,τι έχουμε πολύ… Μπορεί αγάπη και νοιάξιμο… Μπορεί φόβο και απόγνωση… Μπορεί και ένα μεγάλο κενό που όμως ξέρει να περιμένει για να γεμίσει…

Ό,τι δε χωράει αλλού, εκεί το ακουμπάμε. Κι είναι πολλά τα φορτία…

Μα πιότερο ακουμπάμε την ελπίδα που τρέμει μην ξεχαστεί.

Δεν την επισκέπτονται μάγοι με δώρα, μόνο σκέψεις. Χιλιάδες σκέψεις…

Αλλά και προθέσεις. Προθέσεις ταπεινές αλλά και αλαζονικές.

Και κάπου κάπου και συγνώμες. Συγνώμες ειλικρινείς αλλά και μεταμφιεσμένες.

Και πιο σπάνια(;) καλοσύνες. Καλοσύνες χωρίς μάρτυρες και καλοσύνες με μεγάλο κοινό που χειροκροτεί.

Μα η φάτνη μέσα μας δε ζητά πλησμονή.

Ζητά παύση και χώρο να αναπνέει.

Ζητά να μένει ξεκλείδωτη σε ό,τι πιο ανθρώπινο δικό μας, τολμά να γίνει παρουσία στη ζωή του άλλου.

Η φάτνη μέσα μας διψά για σπινθήρα.

Εκείνον το σπινθήρα που θα ενώσει ψυχές…

Μαρία Σαρρή 🌹