Δεν είναι ούτε από άχυρο ούτε από ξύλο. Είναι από ό,τι έχουμε πολύ… Μπορεί αγάπη και νοιάξιμο… Μπορεί φόβο και απόγνωση… Μπορεί και ένα μεγάλο κενό που όμως ξέρει να περιμένει για να γεμίσει… Ό,τι δε χωράει αλλού, εκεί το ακουμπάμε. Κι είναι πολλά τα φορτία… Μα πιότερο ακουμπάμε την ελπίδα που τρέμει μην ξεχαστεί. Δεν την επισκέπτονται μάγοι με δώρα, μόνο σκέψεις. Χιλιάδες σκέψεις… Αλλά και προθέσεις. Προθέσεις ταπεινές αλλά και αλαζονικές. Και κάπου κάπου και συγνώμες. Συγνώ