Η ροδιά του Οκτώβρη....

Τα φύλλα του καλοκαιριού ξεκινάνε να πέφτουν

τα μποστάνια ερημώνουν,

τα ηλιοτρόπια γέρνουν κουρασμένα και αντικρίζουν τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος.

Οι μέρες μικραίνουν στα λιγοστά χαμόγελα που κυκλοφορούν έξω από την πόρτα του φθινοπώρου.

Οι τσάντες ολοένα γεμίζουν με σκέψεις και τα μερμήγκια ανάβουν τα κάρβουνα της προσμονής...

Η γέφυρα που ενώνει το θερινό ηλιοστάσιο με το χειμερινό στήθηκε.

Κι ο δρόμος γέμισε με τις βαρυσήμαντες ανάσες του καιρού που αλλάζει...

Τώρα είμαι έτοιμος να περάσω σε μια άλλη εποχή...

Ένα γνώριμο χρώμα μου τραβά την προσοχή,

πορφυρά διαμάντια υψώνονται μπροστά μου,

μια Ανατολή που μέσα της κρύβει εκατοντάδες κρυστάλλους.

Η γεύση τους στυφή, όπως ο ήλιος και η βροχή που μπλέκονται μεταξύ τους,

μα με μια δροσερή δόση γλυκάδας που άφησε πίσω του το καλοκαίρι.

Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη Ροδιά του Οκτώβρη.

Σπάω ένα ρόδι στο πάτωμα για να ξορκίσω τον φόβο της μετάβασης,

κι ένα δεύτερο για να γνωρίσει η τύχη τη ζεστασιά του χειμώνα.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 💦