"Η ζύμη της αμφιβολίας"

Παράλληλα κλαίω, γελάω,

ανοίγω την αισιοδοξία, κλείνομαι στη σιωπή,

παράλληλα ζω το σήμερα,

φοβάμαι όμως μην ξυπνήσουν βόλια και αίματα αύριο για όλο

τον κόσμο.

Δεν ξέρω αλλά ο θάνατος περπατά δίπλα μας, κλείνουν τα μάτια τόσο εύκολα , άραγε κάπου καλύτερα;

Άραγε σκέφτομαι αλλά παράλληλα νιώθω ότι δεν ζήσαμε για να μην ανοίξει μια άλλη πόρτα με φως.

Έχει φορές που νιώθουμε τον εφιάλτη του φόβου να πλησιάζει,

έχει φορές που η μέρα γεννάει

πολλούς ανθούς απο γιασεμιά.

Κάποιος με ρώτησε ...μα που κρύβεις την πίστη σου;...

Χθες σε άκουσα να μιλάς για προσευχή, ότι ο Θεός μπορεί να αποτρέψει τα κακά, τους πολέμους,

ΝΑΙ μα ποιά είμαι και πώς σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο;

γι' αυτό άσε την μέρα να ξυπνήσει άνθρωπε , τα χέρια θα σμίξουν και ο Θεός είναι μεγάλος!

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹