Η ΖΩΗ ΣΑΝ ΜΕΤΑΞΙ

Ο χρόνος σαν τη λεύκα,

με σκληρό, ατρόμητο κορμό,

τρώει λαίμαργα ότι φυτρώνει γύρω του,

στον ίσκιο του η ζωή δεν μπορεί να σταθεί,

την κατσιάζει, τη μικραίνει σαν φυσαρμόνικα,

τη μαραζώνει και την αποτελειώνει.

Πως ν´αλαφρωθεί η ζωή

από τον ίσκιο του χρόνου

που με αόρατο σκοινί

τη δένει και τη στραγγαλίζει?

Πυργώνεται πάνω της

και της κλέβει λίγο λίγο τον ήλιο

και στο τέλος τη σταματά

σε ακατάπαυστη έκλειψη,

τη ρίχνει στο σκότος.

Ένας βουλισμένος, αέναος πόλεμος

του χρόνου και της ζωής.

Και η ψυχή αγωνίστρια

να μάχεται να νικήσει το σκοτάδι,

να το μετουσιώσει σε φως.

Να μην της φράξει το στόμα με χώμα,

να προλάβει να χαρεί ότι ονειρεύεται.

Ν´ανεβεί στα ουράνια,

να γλυτώσει τα καταχθόνια.

Να δαμάσει τον χρόνο

που σαν άγριο πουλάρι

αντιστέκεται και την κλωτσάει.

Να λυτρωθεί η ψυχή,

ν´απλώσει τις φτερούγες της λεύτερες.

Να ιππεύσει το πουλάρι,

να το μερέψει, να του βάλει χαλινάρι,

να το ζέψει, να το σπιρουνήσει

στους δρόμους που ποθεί,

να το καργάρει στα δικά της όνειρα.

Ο χρόνος σαν μεταξοσκώληκας

τρώει τα φύλλα της καρδιάς

και σαν τα φύλλα της μουριάς

να τα κάνει μετάξι.

Κλωστίτσα, κλωστίτσα να μοχθεί,

να πλέκει τον ιστό της ζωής περίτεχνα,

απαλά, μεταξένια,

να σαρκωθούν τα όνειρα

με πνεύμα εύδαιμον!!!❤️

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη