Σημειώσεις για μιαν άλλη εποχή 🪽 Παναγιώτης Κουμουνδούρος

Μου έμαθαν —θυμάσαι;— να φυλάω το δάκρυ

όπως το τελευταίο κομμάτι ψωμί στην τσέπη

Όχι για τη λύπη, μα για να μην προδοθεί η πείνα μας

σε μιαν αγορά που οι μέρες γίναν πια αβάσταχτα ακριβές

Τώρα, στους δρόμους που μυρίζουν καυσαέριο και θυμό,

εκεί που τα βήματα μπερδεύονται με τα σπασμένα γυαλιά,

τα συνθήματα στους τοίχους ξυπνούν σαν κουρασμένοι ηλικιωμένοι

Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν — αυτό είναι το κέρδος μας

Δυο μάτια μόνο που ταξιδεύουν μες στη νύχτα,

χωρίς προορισμό, χωρίς αποσκευές

.

Μη με παρεξηγείς.

Το δάκρυ που αφήνω τώρα να κυλήσει

δίπλα στα βιαστικά πόδια των περαστικών, δεν είναι από αδυναμία.

Είναι ένας εργάτης που τελείωσε τη βάρδια του

ένας σύντροφος που έμεινε πίσω στις πορείες

μια μικρή ιστορία που μας ανάγκασε να κουρσέψουμε τη ζωή μας

Φεύγω, λοιπόν.

Όχι ως ναυαγός,

μα ως κάποιος που κατάλαβε πως οι πόρτες έμειναν ορθάνοιχτες

επειδή δεν υπήρχε πια τίποτα να φυλάξουμε.

Κρατώ μόνο κάτι παλιά ενθύμια και ένα πλανόδιο αστέρι

—ίσως για να θυμάμαι πως κάποτε υπήρξαμε κι εμείς—

εκεί ακριβώς που στερεύει ο φόβος και αρχίζει, επιτέλους, η ζωή.

Παναγιώτης Κουμουνδούρος 🌹